معنادرمانی دینی رنج در مثنوی معنوی و بهشت گمشده
چکیده
رنج واقعیت بدیهی و اجتنابناپذیر زندگی انسان است و یکی از اهداف دین و دانش بشری کاهش و تسکین رنج بوده است. معنادرمانی یک رویکرد نوین رواندرمانی است و یکی از اهداف آن تسکین یا تسهیل تحمل رنج از طریق یافتن معنا برای آن است. مسیحیت و اسلام، مانند ادیان دیگر، هم وجود رنج و چگونگی پیدایش آن را تبیین کردهاند و هم راههای مواجهه با رنج، پذیرش یا غلبه بر آن را به پیروان خود توصیه میکنند. متون ادبی دینی با توان تأثیرگذاری خاص خود در انتقال معنای تسکین دهندهای که ادیان برای رنج قائل هستند میتوانند در معنا دهی به رنج بسیار مؤثر باشند. رواندرمانگران از اوایل قرن نوزدهم به اهمیت کتاب در فرایند رواندرمانی واقف شدند و اکنون بیش از نیم قرن از زمان تدوین مبانی نظری «کتاب درمانی» میگذرد. در این میان متون ادبی دینی با الهام از جهانبینی دینی و تأثیرگذاری بر هر دو قلمرو شناختی و عاطفی مخاطب خود می توانند کاربرد فراوان داشته باشند. بهشت گمشده و مثنوی معنوی به ترتیب دو متن ادبی دینی بسیار مهم و نافذ در فرهنگهای مسیحی و اسلامی هستند. بنابراین سرایندگان این دو منظومه با توجه به منابع اصلی الهام خود باید بتوانند در تسکین رنج خوانندگانشان بسیار مؤثر باشند. این تحقیق نشان میدهد که در این زمینه مثنوی معنوی بسیار کاربردیتر از بهشت گمشده است.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- ارسطو میرانی — دانش آموخته دکتری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران، رشته ادیان و عرفان تطبیقی، تهران