استفاده از روشﻫای زمین آماری در تعیین نیاز آبی چغندر قند در استان تهران
چکیده
به منظور تعیین نیار آبی خالص (تبخیر و تعرق پتانسیل) زراعت چغندر قند با هدف مدیریت منابع آب، برنامه ریـزی آبیاری، بهینه سازی مصرف آب و دستیابی به حداکثر عملکرد، از روش دو مرحله ای فائو استفاده شده است. با استفاده از داده های هواشناسی، تبخیر و تعرق مرجع به روش هـارگریوزـ سامـانی در 38 ایستگاه هواشناسی محاسبه شده و سپس با اعمال ضریب گیاهی مناسب مقدار تبخیر و تعرق پتانسیل چغندرقند محاسبه شد. با سه روش درون یابی (کوکریگینگ، کریگینگ و میانگین وزنی عکس فاصله) مقدار تبخیر و تعرق پتانسیل چغندرقند برای 3045 نقطه (رئوس شبکه 3300 × 5200 متری) که از ایستگاهﻫای هواشناسی فاصله داشته اند برآورد شده و براساس آنﻫا با استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی (gis) نقشه های توزیع مکانی تبخیر و تعرق پتانسیل چغندرقند در سطح استان تهران تهیه گردیده است. نقشه های حاصل بر اساس معیار میانگین مربع خطا (mse) که به روش اعتبار متقابل محاسبه گردیده، ارزیابی شده و بر اساس ارزیابی به عمل آمده نقشه حاصل از روش درون یابی کوکریگینگ در اولویت قرار گرفته است. براساس نتایج، در تیرماه در سطح استان، کمترین و بیشترین مقدار تبخیر و تعرق پتانسیل روزانه چغندرقند به ترتیب برابر 5/5 و10 میلیﻣتر و کمترین و بیشترین مقدار نیاز آبی خالص چغندرقند در طول دوره رشد در استان به ترتیب برابر 600 و 1200 میلیمتر بدست آمده است.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- مهدی شهابی فر — دکترای علوم و مهندسی آبیاری از دانشگاه تربیت مدرس ، عضو هیئت علمی و رئیس بخش تحقیقات آبیاری و فیزیک خاک مؤسسه تحقیقات خاک
- مهدی کوچک زاده — عضو هیئت علمی گروه آبیاری دانشگاه تربیت مدرس
- محسن محمدزاده — عضو هیئت علمی گروه آمار دانشگاه تربیت مدرس
- سید مجید میرلطیفی — عضو هیئت علمی گروه آبیاری دانشگاه تربیت مدرس