تاثیر 8 هفته فعالیّت بدنی منتخب بر تعادل ایستا و توان هوازی بیماران زن دیابتی نوع 2
چکیده
زمینه و هدف : دیابت، اختلال متابولیک مزمنی است که درنهایت، منجر به تحمیل عوارضی از جمله عوارض عصبی که باعث کاهش حس عمقی و تعادل و عوارض قلبی- عروقی می شود. فعالیت جسمانی در برنامه ی روزانه بسیارحایز اهمّیّت بوده و موجب بهبود حساسیّت به انسولین می شود. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر فعالیت بدنی منتخب بر تعادل و توان هوازی بیماران زن دیابتی انجام شد. مواد و روش ها : دراین تحقیق نیمه تجربی از بین زنان مبتلا به دیابت نوع 2، تعداد 17 نفر براساس معیارهای تحقیق به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه تمرین (سن3/7 ± 4/51 سال و تعداد 8 نفر) و کنترل(سن 9/ 4 ± 7/55 سال و تعداد 9 نفر) قرارگرفتند. گروه تمرین، 3 جلسه ی یک ساعته در هفته به مدت 8 هفته به فعالیت بدنی منتخب پرداختند و گروه کنترل، به زندگی معمول خود بدون فعالیت بدنی منظم ادامه دادند. دراین پژوهش، از تست لک لک برای سنجش تعادل ایستا و تست 6 دقیقه راه رفتن برای ارزیابی توان هوازی استفاده شد. تحلیل داده ها به کمک نرم افزار spss16.0 با استفاده از تحلیل کوواریانس و در سطح معناداری کمتر از 05/0 انجام شد. یافته ها: اختلاف میانگین داده های تعادل در پیش آزمون و پس آزمون گروه تمرین نسبت به گروه کنترل معنادار نبود، اما میانگین مسافت راه رفتن در گروه تمرین افزایش معناداری نسبت به گروه کنترل داشت. نتیجه گیری: یک دوره فعالیت بدنی منظم، می تواند بر استقامت هوازی بیماران دیابتی نوع 2 تاثیر داشته باشد و بر تعادل آنان تاثیر معناداری ندارد.