مقایسه اثرات هپارین استاندارد و دالتپارین در پیش گیری از چسبندگی در التهاب عفونی و غیر عفونی پرده صفاق درموش بزرگ
چکیده
چکیده در مطالعه حاضر اثر هپارین استاندارد و هپارین با وزن مولکولی کم در پیش گیری از چسبندگی بعد از جراحی محوطه شکمی مورد مقایسه قرار می گیرند. برای این منظور 48 موش بزرگ به 6 گروه در دو دسته (3-1) aو (3-1b ( تقسیم شدند. گروه های 1aو 1b به عنوان شاهد منفی در نظر گرفته شدند. شکافی به طول3 سانتیمتر در خط میانی شکم ایجاد شد و در روده ها و صفاقی که در معرض دید قرار داشت، التهاب القاء گردید و در دسته b عفونت تجربی ایجاد شد. هر کدام از موش های گروه 2a و2 b، 100 واحد هپارین استاندارد و موش های گروه3a و 3b، 100 واحد دالتپارین به صورت داخل صفاقی دریافت کردند. 21 روز پس از جراحی، موش ها به روش انسانی کشته و شدت چسبندگی های محوطه صفاقی به روش ماکروسکوپیک مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل با استفاده از آزمون مربع کای مورد تحلیل آماری قرار گرفت. چسبندگی های صفاقی در گروه های آزمایش در مقایسه با گروه های کنترل، کاهش معنی داری یافت ) 05/0 (p . بنابراین، دالتپارین و هپارین استاندارد در جلوگیری از چسبندگی در التهاب تجربی عفونی و غیر عفونی صفاق موثر واقع شده اند، ولی هیچ تفاوت معنی داری بین این دو دارو وجود ندارد(05/0 (p> . به طور خلاصه، با توجه به مزایای هپارین های با وزن مولکولی کم در بدن نسبت به هپارین استاندارد، استفاده از دالتپارین بیشتر قابل توصیه می باشد.