بازنمایی رفاقتهای مردانه و دوستیهای زنانه در ژانر کمدی ـ رمانتیک سینمای ایران، تحلیل متن یازده فیلم کمدی ـ رمانتیک ایرانی
چکیده
پرداختن به مناسبات عاشقانۀ زن و مرد به شکلی خندهآفرین سبب شده که غالب آثار کمدی سینمای ایران، چه قبل و چه بعد از انقلاب، در ژانر کمدی ـ رمانتیک قرار گیرند. قهرمانان مرد و زن این فیلمها معمولاً پیش از پیوندشان در پایان روایت، از راهنمایی و کمکهای دوستانی از جنس خود بهره میگیرند. در چارچوب نظریۀ ژانر، درک چگونگی رابطۀ قهرمانان مرد و زن کمدی ـ رمانتیک با دوستانشان و اینکه این بازنمایی حامی و تقویت کنندۀ کدام ارزشها و باورها برای مخاطبان است، هدف این پژوهش است. بدینمنظور، یازده فیلم کمدی ـ رمانتیک ایرانی، که در بازۀ 1369 تا 1390 در سالنهای سینماها نمایش عمومی داشتهاند، با بهرهگیری از تقابلهای دوجزئی، تحلیل متن شده است. نتایج پژوهش گواه آن است که تقابل رفاقت مردانه/ دوستی زنانه در کمدی ـ رمانتیک ایرانی بیانگر درونمایۀ بیهودگی اتحاد زنان است و این درونمایه، دست اندرکار بازسازی اجتماعی ایدئولوژی مردسالاری است. همسر (1373) تنها روایت این پژوهش است که از این الگوی تقابلی پیروی نمیکند و در آن دوستیهای زنانه به رسمیت شناخته میشوند و ستایش میگردند.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- حمیدرضا مدقق — دانشجوی دکتری علوم ارتباطات اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی، دبیرسرویس هنری شبکۀ خبر (نویسندۀ مسئول)