حرف اضافه نمایی افتراقی در وفسی در چارچوب نظری بهینگی
چکیده
هدف از پژوهش حاضر، تحلیل پدیدة دستوری حرفاضافه نمایی افتراقی در وفسی در چارچوب نظری بهینگی و با استفاده از تعمیم مدل بهینگی مفعول نمایی افتراقی آیسن (2003) می باشد. با وجود بررسیهای بوسونگ(1985) پیرامون مفعول نمایی افتراقی در بیش از 300 زبان جهان، پدیدة حرفاضافه نمایی افتراقی تاکنون به صورت دقیق و رده شناختی مورد بررسی واقع نگردیده است. حرفاضافه نمایی افتراقی، به عنوان زیرمجموعه ای از حالت نمایی افتراقی، به بررسی تاثیر ویژگی های معنایی و/یا کاربردی در نحوة ظهور حالت در مفعولحرفاضافه می پردازد. شواهد زبانی وفسی (استیلو، 2004)، نمایانگر آنند که ویژگی معنایی جانداری در مفعول حرفاضافه، بر نوع حالت نمایی در آن موثر میباشد؛ بهطوریکه مفعول های حرفاضافة جاندار و انسان در وفسی در حالت غیرمستقیم (حالتِ مفعولی حرفاضافه) تظاهر می یابند، در صورتی که تظاهر مفعول حرفاضافة غیرجاندار، در حالت مستقیم (فاعلی) میباشد. مدل بهینگی حرفاضافه نمایی افتراقی در پژوهش حاضر با بهرهگیری از پرینس و اسمولنسکی (1993)، اسمولنسکی (1995) و با تعمیم مدل بهینگی آیسن (2003) در مفعول نمایی افتراقی حاصل شده است؛ و سلسله مراتب محدودیتی گویشی مورد کاربرد با به کارگیری ابزارهای صوری انطباق هماهنگ و ربط موضعی استخراج گردیدهاند.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- مهین ناز میردهقان — دانشیار زبان شناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
- سعیدرضا یوسفی — کارشناس ارشد زبان شناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران