نقش پیش بین خودتنظیم گری و تکانشوری در موفقیت ورزشی: مقایسۀ ورزش های برخوردی و غیربرخوردی
چکیده
در این پژوهش رابطۀ خودتنظیم گری و تکانشوری با موفقیت ورزشی مورد بررسی قرار گرفت و نقش پیش بین این دو متغیر برای موفقیت ورزشی در ورزش های برخوردی و غیر برخوردی مقایسه شد. تعداد 223 ورزشکار حرفه ای (102 برخوردی و 121 غیر برخوردی) از فدراسیون های ورزشی به صورت داوطلب در این پژوهش شرکت کردند. از ورزشکاران خواسته شد مقیاس خودتنظیم گری (sri-25)، مقیاس تکانشوری بارات (bis) و مقیاس موفقیت ورزشی (sas) را تکمیل کنند. ضرایب رگرسیون در این پژوهش برای ورزشکاران برخوردی در خصوص موفقیت ورزشی در خودتنظیم گری 0.39=ß،4.69 =t،در تکانشوری حرکتی 0.49=ß، 4.79=t و در تکانشوری شناختی 0.22=ß ،2.26 = tتعیین شد. این ضرایب برای ورزشکاران غیر برخوردی در خودتنظیم گری 0.73= ß،11.72 =t و در تکانشوری حرکتی 0.20-= ß، 2.32-=t به دست آمد. با استناد به یافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که در ورزشکاران رشته های برخوردی، تکانشوری و در ورزشکاران رشته های غیربرخوردی، خودتنظیم گری، یکی از تبیین کننده های موفقیت ورزشی است.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- محمدعلی بشارت — استاد دانشگاه تهران
- محمدحسین قهرمانی — دانشجوی دکترای دانشگاه فردوسی مشهد
- بهنام نقی پور گیوی — کارشناسی ارشد دانشگاه تهران