ده نامه سرایی در ادبیات فارسی
چکیده
ده نامه، گونه ای از ادبیات غنایی است که معمولاً در حالات عاشق و معشوق می باشـد . واغلب در آن غزلی اتی نیز از زبان عاشق و معشوق در لا به لای مثنوی می آید .اولین کسی که در میان مثنوی غزل گنجانده عی وقی در منظومه ورقه و گلشاه می باشد .ده نامه ها را می توان به سه دسته تقسیم کرد : نوع او ل ده نامه های بی نامه مانند ده نامـه فخرالدین عراقی، ده نامة همام تبریزی و ده نامة شرف الدین رامی .نوع دوم ده نامه ی یکسویه که به صورت نامه های یکطرفه است مانند ده نامة فخرالدین اسعد گرگانیو ده نامه عماد فقیه .هانوع سوم ده نامه های دوسویه که متعارف ترین نوع ده نامه است . مانند ده نامه اوحـدیمراغه ای، ده نامة عبید زاکانی و ده نامة ابن عماد خراسانی و ... .همچنین در ادبیات فارسی منظومه هایی وجود دارد به نام سی نامه که به پیـروی از دهنامه ها سروده شده است . مانند سی نامه امیرحسین حسینی هروی و سی نـامـه کـاتـبـیترشیزی . شاه اسماعیل او ل صفوی ( خطایی ) نیز ده نامه ای به ترکی دارد