شکل شناسی غزلیّات مولانا براساس شخصیّت راوی
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- الماس تاجریان — وزارت علوم
- محمدرضا برزگر خالقی — وزارت علوم
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
این رساله شکل غزل مولانا را به منزل? یک نوع ادبی و براساس قراردادهای ویژ? آن نوع و نیز باتوجه به شخصیت راوی و مخاطب بررسی می کند. راوی غزل در سنت های ادبی معمولاً عاشق است؛ اما در غزل مولانا شخصیتی چندگانه دارد و از این لحاظ نوآوری در سنت غزلسرایی فارسی به شمار می آید. شخصیت متفا
مقالۀ حاضر بر آن است تا در چارچوب دستور نقشگرای هلیدی به تحلیل گفتمان مولانا در غزلیات شمس براساس «فرانقش بینافردی» بپردازد. در مطالعه و بررسی متون مختلف، آنچه اهمیت دارد درک پیام و هدف اصلی نویسنده از نگارش آن متن است. در متون ادبی همیشه منظور گوینده بهطور دقیق آن چیزی نیست که
از دیرباز، متفکّران دینی و فکری براساس مشرب های خاص خود، انسان حکیم، عاشق، مقتدر، ضعیف، خودشناخته و... را الگوی انسان کامل معرفی کرده اند. در قرن بیستم، با ظهور سه مکتب روان کاوی، رفتارگرایی و انسان گرایی، توجه به شخصیّت انسان، جنبه های عینی تری به خود گرفت. ابراهام مزلو(1908-197
از دیرباز، متفکّران دینی و فکری براساس مشربهای خاص خود، انسانحکیم، عاشق، مقتدر، ضعیف، خودشناختهو... را الگوی انسان کامل معرفی کردهاند. در قرنبیستم، با ظهور سهمکتب روانکاوی، رفتارگرایی و انسانگرایی، توجه به شخصیّت انسان، جنبههای عینیتری به خود گرفت. ابراهاممزلو(1908-19
شمس الدین محمد حافظ شیرازی ازجمله معدود شاعران ایرانی است که با فراتربردن خود به مثابة حلقه ای از حلقه های جبر اجتماعیِ قرن هشتم ﻫ.ق.، بر فراز جریان ها ی اجتماعی زمان ایستاد. حافظ با خروج از نظم به بندکشانندة قرن هشت به نقد ساختار اجتماعی در حوزة ساختار شعر پرداخته است. نخست، نظر