اثر تزریق داروی sch23390 و بروموکریپتین به داخل هیپوتالاموس بر ترشح حجم شیره و اسیدیته معده در موش صحرایی

محمد توشیح، فاطمه شهبازی، مهسا قجرزاده، نیره واحدی مزدآبادی

چکیده

چکیده با تزریق سولپیراید (داروی آنتی سایکوز، آنتاگونیست اختصاصی گیرنده d2 دوپامینی) به داخل مغز میزان ترشح شیره معده و اسیدیته معده افزایش یافت. در مطالعه حاضر اثر داروی sch23390 (آنتاگونیست اختصاصی گیرنده d1 دوپامین) روی میزان ترشح شیره معده و اسیدیته آن بررسی گردید. 70 سر موش صحرایی به 7 گروه تقسیم شدند: دو گروه کنترل a و b، دو گروه شم a و b که حلال دارویی را دریافت می‎کردند، یک گروه sch23390 (آنتاگونیست گیرنده d1 دوپامینی) با دوز 5/7 میکروگرم، یک گروه بروموکریپتین (آگونیست گیرنده­های d1 و d2 دوپامینی) با دوز 25 میکروگرم و یک گروه مختلط که sch23390 5/7 میکروگرم را همراه با بروموکریپتین 25 میکروگرم دریافت می­کردند. حجم شیره معده با سرنگ 2 سی­سی مورد یررسی قرار گرفت و با کمک نرم‎افزار آماری spss گروهها با هم دیگر مقایسه شدند (تست anova). یافته‎های مطالعه نشان داد که sch23390 (5/7 میکروگرم) توانست به­طور معنی‎دار حجم ترشح شیره معده را افزایش دهد و میزان اسیدیته معده را برحسب ph کاهش دهد. بروموکریپتین قادر نبود ترشح شیره معده و اسیدیته معده را به‎طور معنی‎دار تحت تأثیر قرار دهد اما همراه با sch23390 به طور معنی‎داری توانست حجم ترشح شیره معده را افزایش و میزان اسیدیته معده را کاهش دهد. یافته‎های پژوهش حاضر نشان می‎دهند که سیستم دوپامینی هسته vmn روی ترشح شیره معده و میزان ph آن تأثیر بسزایی دارد به طوری که آگونیست­های دوپامین میزان آن را کاهش و آنتاگونیست­های دوپامین میزان ترشح بزاق را افزایش می‎دهند. چکیده با تزریق سولپیراید (داروی آنتی سایکوز، آنتاگونیست اختصاصی گیرنده d2 دوپامینی) به داخل مغز میزان ترشح شیره معده و اسیدیته معده افزایش یافت. در مطالعه حاضر اثر داروی sch23390 (آنتاگونیست اختصاصی گیرنده d1 دوپامین) روی میزان ترشح شیره معده و اسیدیته آن بررسی گردید. 70 سر موش صحرایی به 7 گروه تقسیم شدند: دو گروه کنترل a و b، دو گروه شم a و b که حلال دارویی را دریافت می‎کردند، یک گروه sch23390 (آنتاگونیست گیرنده d1 دوپامینی) با دوز 5/7 میکروگرم، یک گروه بروموکریپتین (آگونیست گیرنده­های d1 و d2 دوپامینی) با دوز 25 میکروگرم و یک گروه مختلط که sch23390 5/7 میکروگرم را همراه با بروموکریپتین 25 میکروگرم دریافت می­کردند. حجم شیره معده با سرنگ 2 سی­سی مورد یررسی قرار گرفت و با کمک نرم‎افزار آماری spss گروهها با هم دیگر مقایسه شدند (تست anova). یافته‎های مطالعه نشان داد که sch23390 (5/7 میکروگرم) توانست به­طور معنی‎دار حجم ترشح شیره معده را افزایش دهد و میزان اسیدیته معده را برحسب ph کاهش دهد. بروموکریپتین قادر نبود ترشح شیره معده و اسیدیته معده را به‎طور معنی‎دار تحت تأثیر قرار دهد اما همراه با sch23390 به طور معنی‎داری توانست حجم ترشح شیره معده را افزایش و میزان اسیدیته معده را کاهش دهد. یافته‎های پژوهش حاضر نشان می‎دهند که سیستم دوپامینی هسته vmn روی ترشح شیره معده و میزان ph آن تأثیر بسزایی دارد به طوری که آگونیست­های دوپامین میزان آن را کاهش و آنتاگونیست­های دوپامین میزان ترشح بزاق را افزایش می‎دهند.