مقاله

نقش محبت در آفرینش از دیدگاه عرفان اسلامی

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

در عرفان اسلامی، اصلی ترین عامل خلقت آفرینش، محبّت ذاتی حق تعالی به ذات اقدسش است؛ به سبب اینکه همه محبّت ها از محبّت آن محبوب ازلی نشأت می گیرد، که خود هم محبّ است و هم محبوب، و جایگاه این محبّت در ماسوی اللّه، روح است که با محبّت حق عجین شده، جلوه ای از آن در هر موجودی به میزان سعه وجودی اش تجلّی یافته است؛ و چون انسان بیشترین ظرفیت برخورداری از محبّت را دارد، در این عرفان از او به عنوان اشرف مخلوقات یاد می شود. روح و محبّت به جهت اتصال به حق تعالی ازلی و ابدی اند و نخستین جلوه محبّت حق در روح خاتم الانبیا – محمّد مصطفی (ص) – متجلّی شده است که آن را حقیقت محمّدیّه می گویند. بنابراین، هر موجودی هر بهره ای از محبّت حق داشته باشد به واسطه این ویژگی حضرت ختمی مرتبت (ص) است. در پژوهش حاضر، ضمن بیان اجمالی اقسام محبّت و مراتب و لوازم آن، به کیفیت سریان و جریان محبّت میان خالق و مخلوق و نقش آن در نظام آفرینش از دیدگاه عرفان اسلامی و عارفان مسلمان پرداخته ایم و به این نتیجه رسیده ایم که اسما و صفات حق تعالی تنها به واسطه حقیقت محمّدیّه و مظاهر تامّ و تمام آن در ماسوی اللّه – عوالم غیب و شهود – تجلّی می یابد.

نویسندگان و وابستگی سازمانی
  1. عبدالمجید محققی — استادیار دانشگاه یاسوج
  2. قباد محمدی شیخی — استادیار دانشگاه یاسوج

اسناد مشابه