مقاله

فطرت نمونی زبان دین و قرآن

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

در مقاله حاضر به بحث زبان‏شناسی دین و قرآن، که از مباحث مهم الهیات، فلسفه دین و کلام جدید می‏باشد، پرداخته شد. ابتدا پس از مفهوم شناسی و بیان پیشینه مسأله زبان شناسی، دیدگاه های مختلف در زمینه زبان دین مورد نقد و بررسی قرار گرفت. تئوریهای زبان دین در دو دسته غیر شناختاری و شناختاری تقسیم شده است. تئوری های غیر شناختاری که خاستگاه غربی دارد مورد نقد و بررسی قرار گرفت سپس نظریه های شناختاری زبان دین طرح گشته و در ادامه دیدگاه صحیح و ادله آن بیان شد. نظریه مختار این است که زبان دین و قرآن همان زبان عرف عقلاست که با فطرت و سرشت انسانی سازگار و همخوان است و به این دلیل به زبان فطرت و هدایت تعبیر شده است. بنا بر این زبان دین، زبان فطرت است؛ بدین معنا که زبان و ساختار دین، سازگاری و تطابق آن با فطرت انسان است نه تحمیل بر آن. چرا که هدف اصلی و اساسی دین ، هدایت همه انسان‏ها، در همه اعصار، در همه مکان‏ها و در همه زمینه‏ها می‏باشد و این هدف، زمانی عملی و ممکن است که زبان آن نیز دارای ویژگی‏های فوق (فرازمانی، فرامکانی و...) باشد. یگانه زبانی که این ویژگی‏ها را داراست، زبان فطرت می‏باشد که فرهنگ عمومی و مشترک همه انسان‏ها در همه زمان‏ها و مکان‏ها است و هر انسانی به آن آشنا و از آن بهره‏مند است.

نویسندگان و وابستگی سازمانی
  1. رمضان علی تبار فیروزجایی — استادیار پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

اسناد مشابه

  • فطرت نمونی زبان دین و قرآن

    مقاله۲۰۱۰فصلنامه علمی پژوهشی آیین حکمترمضان علی تبار فیروزجایی

    در مقاله حاضر به بحث زبانشناسی دین و قرآن، که از مباحث مهم الهیات، فلسفه دین و کلام جدید میباشد، پرداخته شد. ابتدا پس از مفهوم شناسی و بیان پیشینه مسأله زبان شناسی، دیدگاه های مختلف در زمینه زبان دین مورد نقد و بررسی قرار گرفت. تئوریهای زبان دین در دو دسته غیر شناختاری و شناختاری

  • مفسرین قرآن و پل تیلیش: آیا زبان دین معرفت بخش است؟

    مقاله۲۰۱۵فصلنامه علمی پژوهشی حکمت اسراحمیده طهرانی حائری، سعید موسوی کریمی

    شاید مهم ترین مسألۀ زبان دین، موضوع «معناداری، ارجاع، و شأن معرفت شناختی گزاره های دینی» است؛ به این معنی که آیا گزاره های دینی، به ویژه گزاره های مربوط به خداوند و ویژگی هایش، معنادار، ارجاع دهنده، و حکایت گر امور واقع هستند یا خیر؛ و آیا زبان دین، معرفت زاست یا غیرمعرفت زا؟ در

  • مفسرین قرآن و پل تیلیش: آیا زبان دین معرفت‌بخش است؟

    مقاله۲۰۱۴حكمت اسراحمیده طهرانی‌حائری، سعید موسوی کریمی

    شاید مهم‌ترین مسألۀ زبان دین، موضوع «معناداری، ارجاع، و شأن معرفت‌شناختی گزاره‌های دینی» است؛ به این معنی که آیا گزاره‌های دینی، به‌ویژه گزاره‌های مربوط به خداوند و ویژگی‌هایش، معنادار، ارجاع‌دهنده، و حکایت‌گر امور واقع هستند یا خیر؛ و آیا زبان دین، معرفت‌زاست یا غیرمعرفت‌زا؟ در

  • تناظر قرآن و انسان در حکمت صدرایی و نتایج این رویکرد در زبان دین

    مقاله‌ی حاضر به بررسی تناظر قرآن و انسان در حکمت متعالیه می‌پردازد و ناظر به کاربرد حقیقی و غیراعتباری زبان دین در اسلام (زبان قرآن) با رویکرد حکمت متعالیه است. این نوشتار ضمن طرح اهم مسائل و مبانی حکمت متعالیه، دیدگاه خود را در بحث زبان دین و قرآن بیان می‌کند. همچنین با عنایت به

  • تناظر قرآن و انسان در حکمت صدرایی و نتایج این رویکرد در زبان دین

    مقاله۲۰۱۵فصلنامه اندیشه دینی دانشگاه شیرازمجید صادقی حسن آبادی، سیدمحمدحسین میردامادی

    مقاله ی حاضر به بررسی تناظر قرآن و انسان در حکمت متعالیه می پردازد و ناظر به کاربرد حقیقی و غیراعتباری زبان دین در اسلام (زبان قرآن) با رویکرد حکمت متعالیه است. این نوشتار ضمن طرح اهم مسائل و مبانی حکمت متعالیه، دیدگاه خود را در بحث زبان دین و قرآن بیان می کند. همچنین با عنایت به

  • سه نظریه دربارۀ زبان دین و شش مفسر قرآن

    مقاله۲۰۱۵فلسفه دینمیرسعید موسوی کریمی، حمیده طهرانی حائری

    هدف این مقاله بررسی و ارزیابی دیدگاه تفسیری شش مفسر مشهور، با پیش زمینه های فکری مختلف، امین الاسلام طبرسی، جاراللّه زَمَخْشَری، فخر رازی، ابوالقاسم قشیری، رشیدالدین میبدی و علامه طباطبایی است تا دریابیم از دیدگاه آنان، در تفسیر آیات متشابه قرآن، وزن هر کدام از سه نظریۀ مطرح دربا