رابطه لذت و سعادت از دیدگاه اپیکور و صدرالمتالهین
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
لذت، از اساسیترین انگیزههای رفتار درآدمی است واز طرفی سعادت، بهعنوان غایت اخلاق تلقی میگردد. رابطه «لذت» با «سعادت» یکی از مباحث بنیادین در فلسفة اخلاق است. این مقاله به بررسی تطبیقی دیدگاههای دومتفکربا گرایشهای مختلف (اپیکور، «لذتگرا» وملاصدرا به عنوان نمایندة فلسفة اسلامی) در ا
مسئله پژوهش در این مقاله تبیین جایگاه لذت و سعادت و نسبت آنها نزد ابنسینا و اپیکور و بررسی تطبیقی مفاهیم مذکور در سنت فکری دو متفکر است. در پیگیری این مقصود برمبنای روش توصیفیتحلیلی و استفاده از منابع کتابخانهای، با محوریت لذت برتر و تعبیر کلیدیِ «درمان چهاربخشی»، رهیافت اپ
انسانها از زمانی که پا به عرصه حیات میگذارند تا ابد با پدیدههای لذّت و سعادت مواجه هستند. این دو مفهوم بسیار به هم نزدیکاند ولی تفاوت عمده باهم دارند و آن این که لذّت در موارد لحظهای نیز به کار میرود و سعادت صرفاً در مورد لذّتهای پایدار یا نسبتاً پایدار کاربرد دارد. ابنس
تلقی خیراندیشانه از لذتهای سیریناپذیر و سعادتانگاری آنها از یک سو، و لذّتستیزی بهعنوان تنها راه رسیدن به سعادت از سویی دیگر، همواره دو سویه بحثبرانگیز از تعاطی آدمیان با لذّت بوده است. در جستوجوی پاسخ به این مسئله که سهم لذّت در فضیلت و سعادت انسان چیست، این پژوهش با رو
مفهوم شادی همواره موضوع اخلاق و عرفان بوده است. این مفهوم در فلسفه درقالب دو دیدگاه لذتگرایی اپیکوری و سعادتگرایی ارسطویی بررسی شده است. اپیکورس (341- 270 ق.م) فیلسوف دوره هلنیستی یونان باستان، با تلقی لذتِ پایدار بهمنزله خیر نهایی انسان، شیوهای عملی ارائه کرده است که به سعاد
دو آیهٔ شریفهٔ «شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ» و «أَوَ لَمْ یَکْفِ بِرَبِّکَ أَنَّهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ شَهید» نقش بهسزایی در تبیین مهمترین مسئلهٔ فلسفی مکتب صدرایی، یعنی اثبات ذات و توحید ذاتی حقتعالیٰ از طریق اقامهٔ برهان صدیقین ایفا میکنند. براهینی که صدرالم