بررسی رابطه میان تمایزیافتگی خود و سبک های عشق ورزی
چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی رابطۀ میان تمایزیافتگی با سبکهای عشقورزی و همچنین مقایسه سبکهای عشقورزی و سطوح تمایزیافتگی زنان و مردان متاهل شهر مشهد بود. مشارکت کنندگان در پژوهش حاضر 120 نفر از افراد متاهل شهر مشهد که به صورت نمونهگیری در دسترس انتخاب شده بودند مورد آزمون قرار گرفتند. برای سنجش تمایزیافتگی از پرسشنامۀ تمایزیافتگی (dsl)و برای سنجش سبکهای عشقورزی از مقیاس سه گانه اشترنبرگ استفادهشد. دادههای جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار spss و آزمون معناداری ضریب همبستگی پیرسون جهت بررسی رابطۀ خرده مقیاس های تمایزیافتگی با خرده مقیاس های آزمون اشترنبرگ و آزمون مقایسۀ دو میانگین مستقل به منظور مقایسه خرده مقیاسهای تمایز یافتگی و خردهمقیاسهای آزمون اشترنبرگ درآزمودنی های زن و مرد متاهل شهر مشهد مورد تحلیل قرار گرفت. پس از تجزیه و تحلیل دادهها نتایج نشان داد که میان خردهمقیاسهای صمیمیت، شوریدگی و تعهد اشترنبرگ با خرده مقیاس های واکنش هیجانی، جایگاه من، گسلش عاطفی و هم آمیختگی ارتباط معکوس معناداری دارد همچنین نتایج این آزمون نشان داد که بین میزان گسلش عاطفی مردان و زنان تفاوت معناداری وجود دارد، بدین صورت که آزمودنیهای مرد میزان گسلش عاطفی بیشتری را گزارش نمودهاند. در بقیه خردهمقیاسها بین دو جنس تفاوت معناداری شاهده نشد.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- سونه قناعت باجگیرانی — کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه علامه طباطبایی تهران
- بهرامعلی قنبری هاشم آبادی — استاد گروه روانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد
- فرزانه ظریف — دانشجو کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تربت جام