بررسی همگرایی باشگاهی بین استان های ایران طی سال های 1379-1388
چکیده
فرضیه همگرایی، از جمله نتایج حاصل از مدلهای رشد نئوکلاسیکها میباشد. بنا به تعریف، مفهوم همگرایی عبارت است از رشد سریعتر مناطق (یا اقتصادهای) با درآمد سرانه کمتر، نسبت به مناطق (یا اقتصادهای) با درآمد سرانه بیشتر. این مقاله، به بررسی همگرایی باشگاهی بین استانهای ایران طی سالهای 88-1379 میپردازد. برای این منظور، بعد از دستهبندی استانها با استفاده از روشهای مقطعی، برای بررسی فرضیه همگرایی در بین گروهها از روشهای ریشه واحد پانلی استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان میدهد، میتوان استانها را به دو گروه استانهای با درآمد پایین (تعداد 18 استان) و استانهای با درآمد بالا (تعداد 12 استان) طبقهبندی نمود. با توجه به نتایج بهدست آمده با استفاده از آزمون های ریشه واحد پانلی در بررسی همگرایی برای گروه درآمدی پایین و بالا، وجود همگرایی مطلق (یا میل به یک استاندارد خاص) تأیید میشود. در نتیجه همگرایی باشگاهی بین استانهای ایران تأیید میشود.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- لیلا غلامی حیدریانی — دانشگاه تبریز
- رضا رنجپور — استادیار اقتصاد دانشگاه تبریز
- محمدعلی متفکرآزاد — استاد اقتصاد دانشگاه تبریز
- زهرا کریمی تکانلو — ستادیار اقتصاد دانشگاه تبریز