ارزیابی استان های ایران با تاکید بر شاخص های اجتماعی-اقتصادی و شاخص ترکیبی توسعه انسانی با استفاده از تکینک topsis و gis
چکیده
اصولاً توسعه جریانیست چند بعدی، که مستلزم تغییرات اساسی در ساختار اجتماعی و فرهنگی از یک سو و رشد اقتصادی و کاهش فقر و نابرابری اجتماعی از سوی دیگر است. سطح توسعه در کشور ایران یکسان نیست و تفاوتهایی در این زمینه دیده میشود. بنابراین ابعاد گوناگون و پیچیدگی موضوع ضرورت شناخت میزان توسعه و محرومیت را بیان میکند. پژوهش حاضر دارای ماهیت کاربردی– توسعهای و ترکیبی از روشهای تحقیق کتابخانهای و تحلیلی، و با هدف کلی، شناسایی استانهای توانمند و یا دارای محدودیت توسعه یافتگی در شاخصهای اجتماعی- اقتصادی میباشد که برای این هدف 78 متغیر در طیسالهای 1390-1387 مورد استفاده قرار گرفته است. در راستای هدف تحقیق شاخصهای منتخب برای هریک از استانها با استفاده از نرم افزارهای spss و excelدر قالب مدلهای hdi و topsis مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته که نتایج حاصل از شاخصترکیبی توسعه انسانی تکنیک topsis نشان میدهد میانگین میزان hdi برابر 230/0 و topsis برابر 150/0 درصد که hdi استان تهران با 706/0 درصد و سمنان با 081/0 درصد به ترتیب بیشترین و کمترین میزان و با استفاده از نتایج مدل topsis با استانهای با میانگین topsis، 355/0، 165/0، 090/0 و 030/0درصد پهنهبندی مناطق محروم و توسعه یافته صورت گرفته که راهگشایی جهت رسیدن به توسعه متوازن و همه جانبه باشد.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- مسعود صفائی پور — دانشگاه شهید چمران اهواز
- الیاس مودت — دانشگاه شهید چمران اهواز