ارزیابی عملکرد توابع انتقالی برای برآورد منحنی نگهداشت رطوبتی خاک های مختلف با مدل swrc
چکیده
منحنی نگهداشت آب در خاک (swrc) اهمیت فراوانی درمطالعات مربوط به رابطه آب وخاک،حفاظتخاک،برنامهریزیآبیاری،زهکشی،انتقالاملاح،رشدگیاهانوبررسیتنشآبیگیاهاندارد. در این پژوهش عملکرد 10 مدل منحنی نگهداشت رطوبتی خاک مدل (سایمونز و همکاران 1979، لیباردی و همکاران 1979، کمپل 1974، فارل و لارسون 1972، ونگنوختن 1980، بروکس و کوری 1964، درایزن 1986، نمایی بروس-لاکسمور 1986، توانی بروس- لاکسمور 1986 و روگوسکی 1971) با استفاده از مدل swrc 3.0 بررسی شد و پس از ارزیابی آماری، مدلهای مناسب انتخاب شدند. هفتاد و سه نمونه خاک از چایکاریهای شهرستان لاهیجان در استان گیلان جمعآوری، کلاس بافتی آنها تعیین و گروههای بافتی از هم تفکیک شدند. مقدار رطوبت در هشت پتانسیل ماتریک مختلف اندازهگیری شد. با محاسبه شاخصهای آماری ریشه میانگین مربعات خطا (rmse) ، شاخص آکائیک (aic)و ضریب تبیین () ، کیفیت برازش مدلها مشخص گردیدند. نتایج نشان داد در همهی کلاسهای بافتی مدل سایمونز و همکاران با حداقل خطای (rmse) (از 0136/0 تا 0307/0 cm3.cm-3) و کمترین ضریب آکائیک برابر با 1280- و حداکثر ضریب تبیین (از 96/0 تا 98/0) و مدل توانی بروس- لاکسمور با حداکثر خطای (rmse) (از 0372/0 تا 0881/0 cm3.cm-3) و بیشترین ضریب آکائیک برابر با 879- و حداقل ضریب تبیین (از 81/0 تا 92/0)، به ترتیب بهترین و ضعیفترین عملکرد را داشتند. مدل لیباردی و همکاران نیز بعد از مدل سایمونز و همکاران عملکرد قابل قبولی داشت و بهتر از سایر مدلها شبیهسازی را انجام داد. به همین دلیل، استفاده از مدل سایمونز و همکاران و مدل لیباردی و همکاران برای خاکهای شهرستان لاهیجان توصیه میشود.