بررسی توان رقابت پذیری سامانه ی تولید ارقام مختلف برنج در استان گیلان
چکیده
این پژوهش با بهره گیری از مطالعات میدانی و جمع آوری پرسش نامه از مزارع برنج هیبرید استان گیلان در سال زراعی 85-1384 مزیت نسبی تولید این رقم را مورد بررسی قرار داد. از سوی دیگر، محاسبه ی سودآوری اجتماعی، توان رقابت صادراتی و استفاده از ره یافت برنامه ریزی خطی به منظور محاسبه ی شاخص های مزیت و الگوی کشت بهینه ی اجتماعی زراعت ارقام برنج دانه بلند مرغوب و پرمحصول در سناریوهای مختلف از دیگر اهداف مورد نظر در این پژوهش است. نتایج به دست آمده از محاسبه ی مزیت نسبی و توان رقابت صادراتی گویای وضعیت برتر برنج دانه بلند پرمحصول در قیاس با برنج دانه بلند مرغوب در سناریوهای مختلف است. از سوی دیگر، الگوی برنامه ریزی خطی توسعه ی سطح زیر کشت ارقام پرمحصول تا 86 هزار هکتار را به منظور بیشینه سازی سود اجتماعی پیش نهاد کرد. با توجه به اهمیت برنج در امنیت غذایی ایران، اصلاح سامانه ی تولیدی برای کشت مکانیزه ی این محصول و کاهش هزینه های تولید در جهت افزایش رقابت پذیری و جلوگیری از اثر منفی کاهش سیاست های حمایتی الزامی است.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- محمد کاووسی کلاشمی — کارشناس ارشد اقتصاد کشاورزی دانشگاه تهران
- غلامرضا پیکانی — استادیار اقتصاد کشاورزی دانشگاه تهران
- ایرج صالح — دانشیار اقتصاد کشاورزی دانشگاه تهران