تاثیر تلفیق کودهای زیستی و شیمیایی بر عملکرد دانه، اجزای عملکرد و شاخص های رشدی گندم
چکیده
به منظور بررسی اثرات کودهای شیمیایی و زیستی و برهمکنش آنها بر ویژگی های فیزیولوژیک و عملکرد و اجزاء عملکرد گندم (triticum aestivum)، آزمایشی در سال زراعی 91-1390 در شهرستان مرودشت استان فارس انجام شد. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با 3 تکرار بود. فاکتورهای آزمایش شامل تیمار کود نیتروژنه در چهار سطح صفر، 75، 150و225 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار و تیمار کود زیستی نیتروکارا در سه سطح: بدون مصرف کود زیستی، میزان توصیه شده (100 گرم در 130 کیلوگرم بذر) و دو برابر میزان توصیه شده (200 گرم در 130 کیلوگرم بذر) بود. نتایج آزمایش نشان داد که بالاترین عملکرد دانه (6/7 تن در هکتار) در شرایط تلفیقی مصرف 225 کیلوگرم نیتروژن خالص و مصرف 200 گرم کود زیستی نیتروکارا و کمترین عملکرد دانه (9/2 تن در هکتار) در تیمار شاهد (عدم مصرف کودهای زیستی و شیمیایی) حاصل شد. بالاترین تعداد دانه در سنبله و وزن هزار دانه نیز در شرایط مصرف توأم کودهای شیمیایی و زیستی حاصل شد. در شرایط مصرف 150 کیلوگرم کود اوره همراه با 200 گرم کود زیستی نیتروکارا اختلاف معنیداری با شرایط مصرف 225 کیلوگرم کود اوره همراه با 100 گرم کود زیستی نیتروکارا نداشت. بنابراین میتوان نتیجه گرفت که برای رسیدن به حداکثر عملکرد گندم، کود زیستی به تنهایی کافی نمیباشد و تلفیق کودهای زیستی و شیمیایی حداکثر تولید را حاصل میکنند.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- اسحاق حجتی پور — دانش آموخته کارشناسی ارشد دانشگاه آزاداسلامی واحد ارسنجان- مسئول مکاتبات
- برمک جعفری حقیقی — استادیار دانشگاه آزاداسلامی واحد ارسنجان
- مسلم درستکار — استادیار مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی فارس