عملکرد دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران در جنگ: اولویت یا امتناع دیپلماسی
چکیده
روند مواضع و اقدامات سیاست خارجی ایران در بیشتر سال‌های جنگ از تمایل و اراده صریحی برای بهجریان انداختن فرایند سیاسی خاتمه جنگ حکایت نمیکرد. تنها از شهریور 6631 (سپتامبر 7891) حدود دو ماه پس از صدور قطعنامه 895 شورای امنیت سازمان ملل، جمهوری اسلامی ایران برای وارد شدن در فرایند مذاکرات سیاسی خاتمه جنگ بدون تعهد صریحی به پذیرش قطعنامه مذکور تمایل نشان داد. طی ده ماه بعد و به موازات ظهور تحولات غیرمنتظرهای در روند جنگ، ایران پذیرش بدون قید و شرط قطعنامه 598 را اعلام کرد. این مقاله درصدد پاسخ به این سؤال است که آیا تحول معناداری در الگوی رفتار دیپلماسی ایران در انطباق با سازوکارهای سیاسی ـ دیپلماتیک خاتمه جنگ و حل مسایل باقیمانده از آن بوجود آمد؟ استدلال اصلی مقاله این است که دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران گذشتهای طولانی از بیاعتمادی به سازمانهای بینالمللی را پشت سر گذاشت تا توانست به تدریج از تمامی امکانها و فرصت‌های همکاری با این سازمانها در مسیر حل و فصل مناسب جنگ بهره گیرد.