نقش گیرنده فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز بر سطح اضطراب پس از تجویز حاد مورفین در موش های صحرایی

معصومه خلیل خلیلی، masoumeh khalil-khalili research center and department of physiology, school of medicine, semnan university of medical sciences, semnan, iranمرکز تحقیقات و گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران شهربانو قدرتی جلد باخان، shahrbanoo ghodrati-jaldbakhan research center and department of physiology, school of medicine, semnan university of medical sciences, semnan, iranمرکز تحقیقات و گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران علی رشیدی پور، ali rashidy-pour research center and department of physiology, school of medicine, semnan university of medical sciences, semnan, iranمرکز تحقیقات و گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران احمد رضا بندگی، ahmad reza bandegi dept. of biochemistry, school of medicine, semnan university of medical sciences, semnan, iranبخش بیوشیمی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران بهپور یوسفی، behpoor yousefi dept. of anatomy, school of medicine, semnan university of medical sciences, semnan, iranبخش آناتومی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران حسین میلادی گرجی، hossein miladi-gorji research center and department of physiology, school of medicine, semnan university of medical sciences, semnan, iranمرکز تحقیقات و گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران

چکیده

سابقه و هدف: با توجه به اثرات ضد اضطرابی مورفین حاد، هدف این مطالعه بررسی نقش گیرنده فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز (brain-derived neurotrophic factor, bdnf) در این اثرات بود. مواد و روش ها: 48 راس موش های بزرگ صحرایی نر با نژاد ویستار به طور تصادفی به 6 گروه تقسیم شدند. ابتدا یک دوز مورفین به میزان 10 میلی گرم بر کیلو گرم به صورت زیر جلدی و بعد از 2 ساعت، ana12 ( مهارگر گیرنده bdnf/trkb) به میزان 25/0 و 5/0 میلی گرم بر کیلو گرم به صورت داخل صفاقی تزریق گردید. سپس 4 ساعت بعد موش ها در ماز بعلاوه ای شکل مرتفع جهت سطح اضطراب مورد ارزیابی قرار گرفتند. موش های گروه کنترل به طور مشابه سالین دریافت نمودند. یافته ها: یافته ها نشان دادند ana12 با هر دو دوز در موش هایی که یک دوز سالین دریافت نمودند موجب افزایش مدت زمان ماندن در بازوی باز گردید و در موش هایی که یک دوز مورفین گرفتند موجب کاهش یا افزیش تعداد ورود به بازوی باز و بسته (به ترتیب) گردید. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که گیرنده bdnf/trkb می تواند نقش تنظیمی بر تعدیل اثرات ضد اضطرابی مورفین حاد داشته باشد.