مقایسه تاثیرغلظت های مختلف سیاه دانه و نانوسیلور بر میزان رشد باکتری های دهانی استرپتوکوکوس موتانس و استرپتوکوکوس سنگوئیس
چکیده
خلاصه:سابقه و هدف: با توجه به شیوع باکتری های دهانی، عوارض آنها و افزایش مقاومت میکروبی و شناخت خواص ضد باکتری نانوسیلور و سیاه دانه دراین مطالعه خواص ضد باکتری آموکسی سیلین، رقت های روغن سیاه دانه و نانوسیلور در دانشکده دندانپزشکی دانشگاه شاهد در سال 1390 مقایسه شدند. مواد و روش ها: در این تحقیق تجربی- آزمایشگاهی، خواص آنتی باکتریایی غلظت های خالص برابر 330 تا 312/10 میلی گرم بر میلی لیتر از عصاره روغنی سیاه دانه و نانوسیلور کلوئیدی در غلظت های3500 تا3/125 ppm بر روی 76 نمونه در 2گروه از باکتری های دهانی شامل استرپتوکوکوس موتانس و سنگوئیس با روش دیسک دیفیوژن سنجیده شد و نتایج با خاصیت دیسک استاندارد آموکسی سیلین برابر 25 میکروگرم مقایسه گردید. آزمایش ها درپلیت های حاوی محیط کشت مولر هینتون آگار و با استفاده از باکتری های استاندارد معادل غلضت 5/0 مک فارلند انجام و هاله عدم رشد هر دیسک اندازه گیری و نتایج توسط آزمون anova مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: روغن سیاه دانه با غلظت 330 میلی گرم بر میلی لیتر و نانوسیلور کلوئیدی در غلظت 3500 ppm بر علیه باکتریهای استرپتوکوکوس موتانس دارای هاله عدم رشدی به ترتیب معادل (5/33 -22میلی متر) و برای استرپتو کوکوس سنگوئیس(11-75/9 میلی متر) و آموکسی سیلین 25 میکرو گرم برابر (75/21- 75/19 میلی متر) بود.نتیجه گیری: محلول نانوسیلور بیشترین خواص ضد باکتریایی را برعلیه هر دو باکتری فوق نشان داد. در مورد باکتری استرپتوکوکوس موتانس میزان تاثیر سیاه دانه و آموکسی سیلین یکسان بود ولی روغن سیاه دانه بیش از آموکسی سیلین روی باکتری استرپتوکوکوس سنگوئیس موثر بود.