بررسی اپیدمیولوژی، یافتههای بالینی و آزمایشگاهی بیماران مبتلا به گیلن باره در جنوب کشور طی سالهای ۹۱-۸۶

عباس رحیمی جابری، abbas rahimi jaberi neurology department of shiraz university of medical sciences, shiraz, iran.بخش نورولوژی دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران علیرضا منافی، alireza manafi student research committee, fasa university of medical sciences, fasa, iran.کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی فسا، فسا، ایران علی مصلایی پور، ali mossallaiepoor student research committee, fasa university of medical sciences, fasa, iran.کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی فسا، فسا، ایران محمد مهدی ابراهیمی، mohammad mehdi ebrahimi student research committee, fasa university of medical sciences, fasa, iran.کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی فسا، فسا، ایران سحر خزفروش، sahar khazforoosh student research committee, fasa university of medical sciences, fasa, iran.کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی فسا، فسا، ایران شادان شیرازی زاده مهربان، shadan shirazi zade mehraban student research committee, fasa university of medical sciences, fasa, iran.کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی فسا، فسا، ایران شیده آرامش فرد

چکیده

زمینه و هدف: سندروم گیلن باره یک بیماری عصبی خود ایمنی است که به عنوان حادترین نوع فلج بدون رفلکس همراه با گسستگی آلبومینوسایتولوژیک در نظر گرفته میشود. عدم وجود رفلکس، درد در اندامها، ضعف اندامها و بیحس بودن را به عنوان نشانههای بالینی این بیماری در نظر میگیرند. حتی با نداشتن پیش آگهی خوب، درمان برای این بیماری موثر بوده است. به علت شیوع سندروم گیلن باره در جنوب ایران و تفاوت آن با سایر نقاط جهان، مطالعه حاضر با هدف بررسی مقطعی اپیدمیولوژی سندرم گیلن باره در جنوب کشور انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی در بیمارستان نمازی شیراز انجام شد. تمام گزارش های ضبط شده بیماران در بایگانی مورد بررسی قرار گرفت و اطلاعات لازم استخراج شد. یافته های بالینی و آزمایشگاهی توسط یک دیتابیس کامپیوتری آنالیز و نتایج به صورت میانگین ± انحراف معیار و یا با درصد بیان شد.نتایج: 214 بیمار بررسی شدند که از میان آن ها، 119(6/55%) مرد و 95 (4/44%) زن بودند؛ پانزده درصد از بیماران از مشکلات تنفسی رنج می بردند. همچنین، 4/1% هم از پیش واکسینه شده بودند. 208 نفر تحت درمان ایمونوگلوبولین وریدی یا پلاسمافرز قرار گرفته و بهبود یافته بودند. یک نفر هم مبتلا به ایدز مشاهده شد.نتیجه گیری: این تحقیق جزئیات بیشتری را در مورد اپیدمیولوژی گیلن باره در شهرستان شیراز و جنوب کشور ارایه می کند. نتایج مطالعه حاضر وجود تفاوت بین الگوی این بیماری در ایران و سایر کشورها را روشن می سازد، اما هنوز تحقیقات بیشتری در این زمینه مورد نیاز است.