ساختار اوصاف اشخاص در بخش پهلوانی شاهنامه فردوسی
چکیده
وصف در این پژوهش ، عبارت از هر تعبیر و بیانی است که شاعر به کمک آن بخشی از ویژگیها و حالات درونی و بیرونی ، جسمی و روانی ، مادی و معنوی اشخاص و قهرمانان را معرفی می کند.
وصف در این پژوهش ، عبارت از هر تعبیر و بیانی است که شاعر به کمک آن بخشی از ویژگیها و حالات درونی و بیرونی ، جسمی و روانی ، مادی و معنوی اشخاص و قهرمانان را معرفی می کند.












شکلها از متن کامل مقاله برداشته شدهاند و حقوقشان از آنِ نویسندگان و ناشر است.
اخلاق» و «قدرت» دو مقوله ی برجسته و مهم در مناسبات اجتماعی است؛ دو مقوله ای که با رشته ای محکم به هم ربط یافته اند و هم چنان ربط می یابند. این دو مفهوم در عرصه های گوناگون اجتماعی و فرهنگی، خود را نشان می دهند.در این میان شاهنامه ی فردوسی است به زیبایی این دو مقوله را در خود گنجا
شعرفارغ از توصیف و تصویر، سخنی عادی است. زیبایی و تاثیرگذاری اشعار، مرهون تصاویر و توصیفاتی است که از تخیل شاعران نشات می گیرد. درمیان تصویرسازی های متفاوت، توصیف صبح، یکی ازمضامین وتصاویرمشترک درمیان شعرای فارسی زبان است. فردوسی و خاقانی شروانی نیزدرشمارآن گروه ازشاعرانند که به
شاهنامه فردوسی اثر حماسی منظوم بی مانند میراث ادب کهن فارسی و بلکه، به گواهی ادب شناسان معتبر، از گرانسنگ ترین نمونه حماسه نامه های منظوم در گستره ادب جهان است. اگرچه کار سراینده این اثر ـ فردوسی توسی ـ چنان که خود در سرآغازنامه سترگش تصریح نموده، به نظم درکشیدن بی کم و کاست و مو
شاهنامه فردوسی به یقین اولین منظومه شعر پارسی است که در آن مبانی فکری و فرهنگی ایرانیان در عین جامعیت اسطوره ای – تاریخی اش با زبانی فاخر بیان شده است. فردوسی به عنوان روایت گر قرون اولیه نضج زمینه های جدید فرهنگی در فلات ایران، به خوبی از عهده بازنمایی اندیشه ها و دغدغه های قومی
شاهنامه فردوسی و ایلیاد هومر بر پیشانی ادب ایران و یونان می درخشند. یکی از مفاهیم مطرح در این دو اثر، جنایتهای رخ داده و مکافات آن ها ست که با سبک و سیاقی متفاوت و گاه مشابه، به وسیله ی فردوسی و هومر بیان می شوند؛ در این پایان نامه پس از بیان تعاریف و کلیاتی که در ارتباط با بحث ج
شاهنامه فردوسی بزرگترین شاهکار حماسهملی که روایتی از اساطیر و تاریخ ایران تلقی می شود از زمان سرایش تا کنون از مقام و منزلتی کم نظیر برخوردار بوده است. ساختار روایی شاهنامه اگرچه، آن را همچون چارچوبی کلی فراگرفته است اما در سراسر اثر، ویژگی های یکدست و منسجمی را به نمایش نمی گذار
شاهنامۀ فردوسی، داستان بلند پهلوانیهای قهرمانان است که ظاهراً در آن، قدرتطلبی برخاسته از «حرص» و «آز»، ریشۀ بسیاری از جنگها دانسته شده است؛ اما بررسی علل جنگطلبیها در شاهنامه، نشان از آن دارد که بسیاری از جنگها، میتواند ریشه در عللی بهجز حرص و طمع داشته باشد. در این
چکیده شاهنامه در عین تعدد و گستردگی منابع، بهصورتی منظم ومنسجم در یک کلّ یگانه و یکپارچه سروده شده است. انعکاس این انسجام و یکپارچگی را در پنجاه دوره حکومتی در کلّ اثر میتوان مشاهده کرد. دورههای پادشاهی از ساختاری همآهنگ و مشترک برخوردار است. محقق با این فرض که آغاز حکومت د
گریزگویی یا انحراف گفتاری خارج از موضوع اصلی است که نویسنده/ شاعر بنا به اغراضی آن را در خلال روایت و داستان بیان میکند. در پژوهش حاضر که به روش توصیفی – تحلیلی - اسنادی و مطالعۀ کتابخانهای به انجام رسیده است، در پی آنیم که ضمن بیان تعریفی از گریزگویی، گونههای آن را در بخش پهلوا
ادبیّات پایداری، گونهای مهم و تاثیرگذار از انواع ادبی در ایراناست که در طول تاریخ این کشور، نقش مؤثری را در بیان و القای مفاهیم مقاومتی، ایفا نمودهاست. شاهنامة فردوسی به عنوان پلی برای آشنایی با ریشههای کهن این گونة ادبی در آثار کلاسیک فارسی، به سبب برخورداری از روح حماسه و منش پ
هدف پژوهش حاضر خوانش و دستهبندی تصویرهای بخش پهلوانی شاهنامه برپایۀ دو دیدگاه ادبی و سینمایی است: دیدگاه محمدرضا شفیعی کدکنی و نظریۀ سینمایی ژیل دلوز. وجه مشترک در هر دو نظرگاه مسئلۀ وجود حرکت و زمان در تصویر است. جستار پیش رو با بهرهگیری از یک نظریۀ ادبی و یک نظریۀ سینمایی مدر
آفرینش نخستین نمونه انسانی- انسان مثالی نخستین- از مهم ترین مراحل کهن الگوی آفرینش در فرهنگ های مختلف بشری است. نمونه بنیادین انسان نخستین، الگویی کهن است که در شکل انسان غول آسا یا خداگونه یا جفت اولیه پدیدار می شود. هدف این جستار، تشریح نمودها و کیفیت های اسطوره شناختی کهن الگو