ارتباطات و روند همگرایی در منطقه خلیج فارس بین سالهای 1990-2000
چکیده
منطقه خلیج فارس به دلیل اهمیت جغرافیایی ، انرژی و قرار گرفتن کعبه مسلمانان ، از دیرباز مورد توجه دول فرا منطقه ای بوده است . این اهمیت بی بدیل ، در عین حال ، باعث آسیب پذیریهایی برای کشور های منطقه شده و تنش ها و درگیریهای خونینی را مخصوصا در دو دهه اخیر بوجود آورده است . از این جهت بررسی نظریه هایی که به دنبال صلح و ثبات و آرامش هستند ضروری است . همگرایی بعنوان فرآیند یا وضعیتی که باعث افزایش ضریب امنیتی می گردد، از میان نظریه های کارکرد گرایی ، فدرالیسم ، ارتباطات و نوکارکردگرایی ، در چارچوب تئوری ارتباطات بررسی می شود. وضعیت مناسب همگرایی در نظریه ارتباطات زمانی است که مبادلات اجتماعی به خوبی صورت گرفته باشد و بر مبادلات اقتصادی تاثیر گذاشته و رویهمرفته مبادلات سیاسی را ، متعاقبا ، متاثر کرده باشد. در منطقه خلیج فارس ، ایران وکشورهای g cc بعنوان دو سیستم مطرح می باشد و ارتباطات این دو سیستم مورد بررسی قرار می گیرد. آمار ارتباطات ، نشان دهنده مبادلات اجتماعی مناسب است . ولی مبادلات اقتصادی دچار پیوند متقابل می باشد و فاقد حساسیت و وابستگی متقابل است .لذا بین این دو حوزه اختلال وجود دارد. از طرف دیگر مبادلات سیاسی طرفین نیز نسبت به مبادلات اجتماعی و اقتصادی یکدیگر بی توجه است . بنابراین در دهه 1990 ، میزان همگرایی منطقه خلیج فارس واقعیت های موجود در حوزه های داخلی سیستم ها را منعکس نمی کند و تنها متاثر از محیط سیاسی خویش و عوامل خارجی است . در چنین وضعیتی ، میان ارتباطات و همگرایی ، میزان اندکی از همبستگی وجود دارد که تاثیر گذاری ارتباطات بر تسریع روند همگرایی در دهه 1990 را مختل ساخته است.