پایان‌نامه

معاد از دیدگاه دو حکیم مسلمان ابن سینا ‏‎"‎‏ره‏‎"‎‏ و ملاصدرا‏‎"‎‏ره‏‎"‎‏

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

معاد یکی از اصول مهم ادیان آسمانی به شمار می آید. این مسئله با مسئله انسان شناسی و نفس شناسی ارتباط وثیق دارد ، و متناظر با اختلاف در انسان شناسی آرا مختلف در باب معاد وجود دارد.معاد بر دوقسم است، روحانی و جسمانی، اگر لذت یا عذاب اخروی برای روح باشد به آن معاد روحانی گویند. و اگر لذت و درد اخروی متعلق به ابدان باشد، بدان معاد جسمانی گویند.هر دو حکیم ‏‎"‎‏ابوعلی سینا و ملاصدرا‏‎"‎‏ به معاد روحانی و جسمانی قائل اند.و هر دو علاوه بر وحی از طریق برهان به معاد روحانی عقیده دارند، ولی اختلاف آن دو فیلسوف دراین است که ابن سینا از طریق وحی، به معاد جسمانی عقیده داشته و نتوانسته است برهان بر تحقق معاد جسمانی اقامه کند. ولی ملاصدرا علاوه بر طریق وحی ، برهان بر تحقق معاد جسمانی اقامه کرد.

اساتید راهنما و مشاور

محسن کدیور

شکل‌ها (۶)

  • شکل، صفحه‌ی ۴
    صفحه‌ی ۴
  • شکل، صفحه‌ی ۸
    صفحه‌ی ۸
  • شکل، صفحه‌ی ۱۰
    صفحه‌ی ۱۰
  • شکل، صفحه‌ی ۱۱
    صفحه‌ی ۱۱
  • شکل، صفحه‌ی ۱۴
    صفحه‌ی ۱۴
  • شکل، صفحه‌ی ۱۵
    صفحه‌ی ۱۵

شکل‌ها از متن کامل مقاله برداشته شده‌اند و حقوقشان از آنِ نویسندگان و ناشر است.

پایان‌نامه‌های مشابه

اسناد مشابه

  • معنا شناسی بدیهیات از منظر سه فیلسوف مسلمان (ابن سینا، سهروردی، ملاصدرا)

    مقاله۲۰۱۴فصلنامه علمی پژوهشی حکمت اسراجعفر شانظری، فاطمه زارع

    تبیین جایگاه بدیهیات در نظام فکری فلاسفۀ اسلامی، یکی از اساسی ترین مسائل فلسفی است که با وجود اهمیت فراوان و نقش بی بدیلش در نظام معرفتی فیلسوفان، از جنبه های مختلف، بررسی نشده است؛ به گونه ای که ابهام های موجود در معناشناسی بدیهیات و عدم تمایز بین ادراکات بدیهی و نظری، موجب استف

  • نقش ورزش در دوران سالمندی از دیدگاه رازی، حکیم میسری، ابن سینا و جرجانی

    مقالهتاریخ پزشکیمجید خلیلی، تاریخ علم و تکنولوژی پزشکی، مرکز تحقیقات سل و بیماری های ریوی دانشگاه علوم پزشکی تبریز. (نویسنده مسؤول) محمدعلی محجل شجاء، مرکز تحقیقات فلسفه و تاریخ پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تبریز. شیوا اسماعیلی پراپری، دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تبریز. غلامرضا باطنی

    دوران سالمندی یک پدیده طبیعی می باشد که در آن فعالیت های بدنی، روحی و روانی فرد کاهش پیدا کرده و این تغییرات فیزیولوژیک در افراد مختلف یکسان بوده، اما سرعت انجام آن می تواند متفاوت باشد. تغییرات بدنی این دوران شامل کاهش و ضعف قدرت بدنی، اندام ها، نسوج، کاهش کارایی دستگاه گوارش، ک

  • آنالوژی، اقسام و مبانی آن: بررسی دیدگاه آکوئیناس و ابن‏ سینا

    مقالهفصلنامه علمی پژوهشی نقد و نظر (فصلنامه علمی پژوهشی فلسفه و الاهیات)میثم شادپور، دانشجوی دکتری دانشگاه باقرالعلوم (ع) احمد واعظی، استاد دانشگاه باقرالعلوم(ع)

    مسئله زبان دینی از جنبه‏های مختلفی همچون جنبه معناشناسانه قابل بررسی است. مسئله اساسی درباره معناشناسی زبان دین آن است که آیا می توان و چگونه می توان زبان و مفاهیم به کاررفته درباره مخلوقات را به نحو معنادار، حقیقی، ایجابی و صادق درباره خداوند به کار برد؟ چگونه می توان اوصاف منتز

  • تأثیر دعا در نظام آفرینش از منظر سه فیلسوف (ابن سینا، ملاصدرا و علامه طباطبایی)

    مقاله۲۰۱۵فصلنامه اندیشه دینی دانشگاه شیرازعلی محمد ساجدی، فاطمه زارع

    دعا و نیایش وسیله ی اظهار عجز و نیاز بنده به خالق و زیباترین جلوه ی سرسپردگی و عبودیت در آستان قدس ربوبی است. ابعاد معنوی دعا متفکران را از تحلیل و بررسی های نظری بی نیاز نساخته است؛ بلکه در خصوص رابطه ی آن با قضا و قدر الاهی، نظام علی و معلولی، علم و اراده ی خدا و این که آیا تأث

  • راز حیرت و سکوت در مرتبه احدیت ذات؛ بر اساس اندیشه های ابن سینا، ملاصدرا و علامه طباطبایی

    مقاله۲۰۲۴حکمت معاصرفاطمه صادق زاده قمصری

    فیلسوفان مسلمان در آثار الهیاتی خود پس از اثبات واجب الوجود، معمولاً یگانگی و سایر صفات او را تبیین می‌کنند. آن‌ها در این نوع مباحث، ذات را با همراهی صفات مورد بررسی قرار می‌دهند و در باره ذات بدون ملاحظه صفات سکوت می‌کنند. ابن‌سینا، ملاصدرا و علامه طباطبایی در برخی از آثار خود ب

  • بررسی و مقایسه «شر» از دیدگاه آگوستین و ابن سینا

    مقاله۲۰۱۲مجله پژوهشهای فلسفی دانشگاه تبریزخلیل سلطان القرایی، حسین آتشی، زهرا علمی

    ابن سینا و آگوستین هر دو فیلسوف الهی بودند و از سر ارادت و محبت به خداوند، مسألة شر را مورد تبیین قرار داده اند. آگوستین در ابتدا نگاهی مادی به الوهیت داشته و پرسش های بسیاری که در باب خداوند، خلقت و ... برایش مطرح شده بود وی را به سوی مانویت و فلسفة ثنویت سوق داده، پس از آشنایی