تاثیر عناصر mg، si و fe و عوامل ترمومکانیکی بر خواص الکتریکی و مکانیکی آلیاژ آلومینیوم مورد اسفاده در خطوط انتقال نیرو
چکیده
در این پژوهش تاثیر عناصر si, mg و fe و عوامل ترمومکانیکی بر خواص الکتریکی و مکانیکی آلیاژ آلومینیوم مورد استفاده در خطوط انتقال نیرو مورد بررسی قرار گرفت.در این راستا آلیاژهای مختلفی از سری 8000 آلومینیوم، انتخاب و به صورت batch ریخته گری شد. به نظر به اینکه باید پس از ریخته گری، شمش ها در کارخانه سیم و کابل تبریز (سیمکات) نورد و کشیده می شدند. لذا سطح مقطع و طول شمش بر اساس شرایط قالب properzi کارخانه سیمکات محاسبه و جهت دستیابی به سرعت سرمایشی مشابه خط تولید کارخانه سیمکات، قالبی مسی و آبگرد طراحی و ساخته شد.با تغییر درصد عناصر si, mg و fe، 5 نوع آلیاژ با خواص الکتریکی و مکانیکی مختلف تولید شد. پس از ریخت گری، شمش ها در کارخانه سیمکات تا دمای 430 c پیشگرم شده و با عملایت نورد گرم به میزان 2/93% کاهش سطح مقطع یافتند. سپس مفتول ها تحت عملایت کشش سیم، به میزان 54% کاهش مقطع یافته و به سیم تبدیل شدند. در نهایت نمونه هایی از سیم ها و شمش های ریخته شده تهیه گردید و آزمایش های الکتریکی و مکانیکی روی آنها انجام گرفت. از نتایج آزمایش های فوق مشخص گردید: افزایش سرعت سرد کردن سبب کاهش، و افزایش دمای فوق ذوب سبب افزایش مقاومت الکتریکی آلیاژ گردید. افزایش آهن تا حدود 3/0% وزنی، سبب کاهش مقاومت الکتریکی شد، اما افزایش سیلیسیم و منیزیوم سبب افزایش مقاومت الکتریکی گردید. البته مشخص شد نسبت عنصر آهن به عنصر سیلیسیم نقش تعیین کننده ای در هدایت الکتریکی آلیاژ دراد، به گونه ایکه با ازیش این نسبت به حدود 5/2، مقاومت الکتریکی به کمترین میزان خود رسید، اما با افزایش بیشتر آن، مقاومت الکتریکی آلیاژ افزایش یافت. همچنین افزیش عنصر آهن با ایجاد رسوبات پراکنده و تثبیت ساختار فرعی به وسیله این رسوبات، سبب پایدار حرارتی آلیاژ هادی شد. در مجموع افزایش عناصر آلیاژی سبب افزایش استحکام و سختی آلیاژ گردید.
