افغانستان به دلیل شرایط خاص جغرافیای سیاسی و انسانی، همواره در معرض تهاجم بیگانگان و درگیریهای داخلی قرار داشته است. این جنگها و عوارض ناشی از آن موجب ظهور مضامین مقاومت در شعر این کشور شده که از جنبه های مختلف نیازمند دقت و بررسی بیشتر است.
چکیده: ادبیات پایداری ، ادبیات ستیهندگی و عشق به آرمان ها و ارزش های ملی است، ادبیات توفنده و پر تلاطمی که یأس و سکون را نمی پذیرد و به مثابه ابزار و سلاحی بازدارنده رخ نموده و موجبات احیا، تداوم و بقای فرهنگی جوامع مورد هجوم را فراهم آورده است و نقش ادبیات پایداری، بویژه شعر، در
در قرن هفتم هجری ایران مورد حمله وحشیانه قومی خونخوار قرار می گیرد؛ بسیاری از مردم ایران در این حمله وحشیانه قتلِ عام می شوند وبه دنبال آن، ظلم وستم برمردم سراسر این سرزمین سایه می اندازد وزمینه برای رواج ادبیّات پایداری فراهم می شود. شاعران پایداری قرن هفتم، ازتمامی امکانات برای
هر انقلاب و تحول اجتماعی بر همه ی مناسبات زندگی انسان تأثیر می گذارد، رخدادهای بزرگ فقط ابعاد سیاسی و اجتماعی را تغییر نمی دهد بلکه در قلمرو هنر و ذوق نیز دگرگونی می آفریند. ادبیات پایداری گونه ای از ادبیات است که مقاومت و نبرد ملّت ها در برابر تجاوز دشمنان داخلی یا خارجی به حقوق
شعر یکی از جایگاه های بارزی است که ادیب و شاعر در آن احساسات و دردهای ملّت خویش را بیان می کند. شاعران در دوره های مختلف تاریخ بشر، دردها و سختی های ملت خویش را بر دوش حمل نموده و در پی ترسیم چهره ی واقعی استعمارگران و مستبدان بوده اند. کشورفلسطین از سال 1948 م از سوی انگلیس، تحو
ادبیات پایداری از شاخه های مهم و چالش برانگیز ادبیات است که خصوصاً از حوالی سالهای پیروزی انقلاب اسلامی به بعد، مورد توجه پژوهشگران، بالاخص پژوهشگران حوزه ادبیات فارسی واقع گردید؛ به نحوی که تعداد این پژوهشها، پژوهشهایی که به اصل ادبیات پایداری و نه مسائل حاشیه-ای آن پرداخته اند،
تُعالَجُ هذه الأُطروحه حولَ الأَدب المقاومه فی مجالی السیاسیه و الثقافیه و تَتَعرَّفُ وجوهَهَا من هذین البعدین، ففی المجال السیاسیه تُدرِسُ أَفکارَ محمود درویش السیاسیه من خلال دواوینه الشعریه و تُوضِحُ موقفه و بواعثه تجاه هذا الأسلوب الأدبیه، و فی المجال الثقافیه تُدرَسُ آراءُ ا
ادبیّات پایداری از مهمترین سنگرهای فرهنگی شاعران متعهّد بهشمار میرود که امروزه بخشی از آثار ادبیّات معاصر را به خود اختصاص دادهاست. این رویکرد در جهان عرب، به تدریج پس از آگاهی اعراب از جنبشهای شکلگرفته در اروپا از اواخر قرن نوزدهم میلادی مطرح گردید. در این میان سرزمین فلسطین بهد
احمد رامی و سیداشرف‌الدین گیلانی از شاعران نوگرای معاصر در نهضت عربی مصر و انقلاب مشروطۀ ایران و هر دو مربوط به یک دوره هستند که پرداختن به جلوه‌های ادبیات پایداری از مهمترین ویژگی‌های شعر آنان است. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی‌تحلیلی و براساس ادبیات تطبیقی، تشابه و تفاوت
دعوت به وحدت و انسجام ملی، از درونمایههای اصلی در ادب پایداری است. از همین رو، یکی از گفتمانهای مورد توجه در میان شاعران بیداری اسلامی در شعر معاصر فارسی و عربی، موضوع اتحاد و دعوت همگانی به همبستگی و تشکیل صف واحد در برابر دشمنان است. این مقوله مهم سیاسی- اجتماعی که سرچشمههای
جورج شکور یکی از شاعران مسیحی شیفتة اهل بیت علیهم السلام است؛ جلوه‌هایی از این شیفتگی در چند اثر وی به نام «حماسة پیامبر» (ملحمة الرسول(ص)) ، «حماسة حضرت علی» (ملحمة علی(ع)) و«حماسة حسینی (ملحمة الحسین(ع)) دیده می‌شود. از میان این سه اثر، کتاب «حماسة حسینی» را به عنوان نمونه‌ای ب
مکتب ادبیات تطبیقی سلافی «مارکسیستی» که وجه‌تسمیه‌های متعددی دارد، مکتبی جامعه‌گراست و ادبیات را بر اساس «تشابه آثار ادبی» بررسی می‌کند. «جیرمونسکی»، مؤسس این مکتب، اساس تحقیقات تطبیقی را بر تشابه اعلام می‌کند. این مقاله با روشی توصیفی تحلیلی و با رویکرد مکتب سلافی، می‌کوشد با نگ
مکتب ادبیات تطبیقی سلافی «مارکسیستی» که وجه تسمیه های متعددی دارد، مکتبی جامعه گراست و ادبیات را بر اساس «تشابه آثار ادبی» بررسی می کند. «جیرمونسکی»، مؤسس این مکتب، اساس تحقیقات تطبیقی را بر تشابه اعلام می کند. این مقاله با روشی توصیفی ـ تحلیلی و با رویکرد مکتب سلافی، می کوشد با