بررسی سطح igf-1 دربیماران مبتلا به تالاسمی ماژور برحسب برخی متغیرهای فردی و بیولوژیکی در شهرستان زنجان در سال 1381
چکیده
مقدمه : تالاسمی شایع ترین بیماری ژنتیکی در جهان می باشد و تالاسمی ماژور وخیم ترین فرم کلینیکی آن است. این بیماران حتی با درمان های کافی و مناسب با مشکلات فراوانی مانند اختلالات رشد مواجه هستند. اختلالات رشد در این بیماران علل مختلفی از جمله اختلال هورمون رشد و igf-1 دارد. این مطالعه به منظور بررسی سطح igf-1 بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور برحسب برخی متغیرهای فردی و بیولوژیکی (سن، جنس، قد، وزن، گروه خونی، سن شروع ترانسفیوژن و دسفرال و غیره… )صورت گرفته است. روش کار : این تحقیق به صورت توصیفی انجام شد. 36 بیمار مبتلا به تالاسمی ماژور که در سال 1381 به درمانگاه خون بیمارستان ولیعصر(عج) مراجعه کرده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. از تمام این بیماران در زمان ترانسفیوژن جهت اندازه گیری سطح igf-1 نمونه خون گرفته شد. سطح igf-1 و ارتباط آن با متغیرهای خاص با استفاده از روش های آماری تعیین شد. نتایج : 21 نفر از بیماران مذکر و 15 نفر مونث بودند. میانگین سن بیماران 2/10 سال با حداقل سن 1 سال و حداکثر سن 34 سال بود. میانگین وزن بیماران 3/25 کیلوگرم و میانگین قد آنها 118 سانتی متر بود. میانگین سطح igf-1 برحسب جنس در مردان 2/88 و در زنان 5/92 بود. غلظت پایین igf-1 با مدت زمان ترانسفیوژن ارتباط معنی دار داشت (003/0p = ). بین سطحgf-1 iو سایر متغیرها نظیر سن، جنس، مدت زمـان درمان با دسفرال، گروه های خونی و سابقه فامیلی تالاسمی رابطه معنادار وجود نداشت. رابطه بین قد و igf-1 و وزن و igf-1 (در هر دو مورد( 0001/0(p = از نظر آماری معنی دار بود. نتیجه گیری : همانند بسیاری از مطالعات قبلی، تمامی بیماران سطح igf-1 کمتر از نرمال داشتند و در بین متغیرها ارتباط igf-1 با قد معنی دار تر بود. تشخیص و درمان به موقع در بیماران تالاسمی ماژور و در نظر گرفتن درمان با igf-1 و یا هورمون رشد در این بیماران پیشنهاد می شود