عربی سرایان ایرانی در قرن ششم هجری و تصحیح و توضیح دیوان رکن الدین
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
قرن ششم هجری یکی از سدههای مهم در تاریخ شهر کاشان محسوب میشود. در این دوره بهسبب غلبۀ سلاجقۀ حامی مذاهب اهلسنت بر ایران و همچنین سابقۀ تشیع مردم کاشان، بازتاب اخبار مرتبط به این شهر در متون تاریخی این دوره چندان گسترده نبوده و به عبارت بهتر، بسیار محدود بود. اما در کنار متون
متًن ادبی اس جملٍ دیًان اشعار در سمرزٌ میرابپ ورشیََرا اراری ی ا.راگ اهز رٍ مًضرًد دیرًان اشرعار اراطرات ممرتا میبرا مطایرد اراری ی ورخارد ی هراَی بز ری ااریخوشیَان ایُا اس اشارات شاعزان، بزداشاَا ااری ی میکییخ، با ایهَمٍ بز ی اس دیًانَا شعز جیطٍَا هًواهًن اراری ی را و رش مًرداً
معین الدین میبدی ، ادیب وحکیم قرن نهم هجری است که درشعرنیزمهارتی داشت ومنطقی تخلص می کرد. منشآت اودارای 82 نامه است. نثر وی دراین نامه ها مسجع وتقلید گونه ای ازگلستان سعدی است که آراسته به آیات قرآن کریم، احادیث و اشعار فارسی وعربی است. درمنشآتِ معین الدین میبدی اشعارفارسی بسیاری
چکیده الگو برداری مورخان ایرانی در دوره اسلامی از حکمت عملی ایرانیان همراه با کثرت تذکرات اخلاقی در متون تاریخی دیده می شود. مهمترین بحث در زمینه اخلاق ، عدالت، به عنوان صفتی از صفات خداوند می باشد که در اداره جامعه، به حکمرانان توصیه شده است. تحقیق حاضر بر آن است تا دریابد، عدال