سنت گرایی در نقاشی معاصر ایران (از دهه 1320 به بعد)
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.












شکلها از متن کامل مقاله برداشته شدهاند و حقوقشان از آنِ نویسندگان و ناشر است.
تا پیش از ظهور مدرنیسم هنری، در اواخر قرن نوزدهم معنای کلمه رئالیسم (واقع گرایی) چندان پیچیده نبود. تغییر در جهان بینی بشر و به تبع آن تغییر در معنای واقعیت سبب گشت تا گونه های هنری با تفاوت های بنیادین زیر این عنوان جمع شوند. واقع گرایی در ورود به ایران با بازنمایی ارتباطی برقرا
ر این رساله به بررسی خواستگاه واقع گرایی اجتماعی، پیشگامان این شیوه، نقش منتقدین اجتماعی، اشاعه دهندگان واقع گرایی اجتماعی ، مکاتب ایرانی واقع گرا(که به واقع گرایی توجه داشتند)، شروع واقع گرایی اجتماعی و گسترش آن در ایران، نخستین کسانی که بر اساس چنین دیدگاهی آثارشان را خلق کردند
تحقیق حاضر درصدد برآمد تا رابطه تن و سوبژکتیویته را در آثار نقاشی معاصر ایران بررسی کند. از همینرو دهه 70 و پس از آن را به عنوان دورهای که نقش مهمی در محوری شدن بحث بدن در عرصه های مختلف اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و هنری ایفا کرده است، برگزیدیم. چارچوب تئوریک این پژوهش، بر مبنای نظری
پژوهش حاضر با روشی توصیفی تحلیلی به نابهنگام بودنِ نقاشی معاصر ایران از ورود مدرنیته و دوران مشروطیت تاکنون، خاصه دهه ی 80 هجری شمسی می پردازد. که ابتدا برخورد دو سطح ناهمگون سنت و مدرنیته در ایران و نابهنگامی حاصل از آن، در ابعاد سیاسی، اجتماعی و فرهنگی، هنری به عنوان زیر متن ها
نقاشی ایرانی در طی ادوار مختلف در سایه تحولات اجتماعی دستخوش دگرگونی های بسیاری بوده و به عنوان عنصری فرهنگی در متن جامعه به تدریج خود را با این تحولات همراه ساخته است. روند این دگرگونیهای اجتماعی در دوران معاصر سرعت بیشتری یافته است. از این رو با ورود جامعه سنتی ایران به تجدد نق
نقاشان نیازمند نظام های واسطی هستند که به معرفی آن ها و آثارشان بپردازند و علاوه بر آن آثار بتوانند آثار خود را به فروش برسانند . همین امر حضور به نگارخانه ها ضرورت می بخشد . نگارخانه ها با اهدافی نظیر ارائه و فروش آثار، معرفی هنرمند ، هنرمندان را تشویق به خلق اثر کرده تا در این
علیرغم گسترش همهجانبۀ مبانی هنرهای تجسمی مدرن، و انبوه سبک ها و تکنیکهای مختلفی که به سرعت در دنیا منتشر میشوند، نگارگری ایرانی، چه به صورت بالفعل و چه به صورت بالقوه کارکردهای بصری و بیانی فراوانی یافته است. با حضور پر شمار زنان به عنوان نقاش در تاریخ هنر ایران در دوران معا
نقاشی ایران در دهههای بیست تا پنجاه هـ . ش به دستاوردهای متفاوتی با سنتهای گذشته دست یافت. این دستاوردها بیشتر در جهت شناخت نوینی در تکنیک و اجرا بود. بعدها این حرکت هنری، هنر نوگرا خوانده شد. هنرمند در تمام وجوه نوگرایانه کمتر به وجه اجتماعی، تحولات فرهنگی، و رمزهای هنر ملی، م
نقاشی ایران در دهه های بیست تا پنجاه هـ . ش به دستاوردهای متفاوتی با سنت های گذشته دست یافت. این دستاوردها بیشتر در جهت شناخت نوینی در تکنیک و اجرا بود. بعدها این حرکت هنری، هنر نوگرا خوانده شد. هنرمند در تمام وجوه نوگرایانه کمتر به وجه اجتماعی، تحولات فرهنگی، و رمزهای هنر ملی، م
هنرهای سنتی[1] ایران، قابلیت زیادی در بازآفرینی در نقاشی معاصر ایران دارند. در مواردی، هنرمندان با بازتاب صنایعدستی[2] در نقاشی معاصر ایران، به غنی کردن آثار خود پرداختهاند. چگونگی میزان گرایش به صنایع دستی در نقاشی معاصر ایران، مسئله اصلی این پژوهش است. هدف از این تحقیق، توجه ب
یکی از جلوههای بارز فرهنگ در هر جامعهای، هنر است. هنر در ایران با صورتها و تحولات مختلف خود، آینۀ تمامنمای تحولات جامعه در سطوح مختلف بوده است. نقاشی در زمره هنرهای تصویری، جایگاه ویژهای در ترسیم سیمای اجتماعی جامعه در ایران دارد. دهۀ پنجاه خورشیدی در تاریخ نقاشی معاصر ایران
هومی بابا اندیشمند حوزهپسااستعماری، در روابط بین استعمارگر و مستعمره، فضای سومی را تعریف میکند که در آن تعامل بین این دو عنصر پدیدهای یکسر جدید و تازه ایجاد میکند که عناصر هر دو طرف را دربرمیگیرد. فضای سوم از نظر هومی بابا دورگهای را پدید میآورد که میتواند باعث ایجاد تحول