تحلیل اجتماعی-فضایی بافتهای فرسوده شهری در راستای احیاء و پیشگیری از فرسودگی بیشتر (مطالعه موردی: محله دباغها-زنجان)
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
بافت های قدیم شهرهای کشور زمانی با ساختار و کارکردی متناسب با نیازهای ساکنین خود ، از پویایی و صلابت خاصی برخوردار بوده اند. لیکن با افزایش ناگهانی تغییرات شهرنشینی در 4 دهه اخیر ، نه تنها مرکزیت خود را از دست داده اند ، بلکه حتی قادر به انطباق با تغییرات و ارائه حیات روزمره خود
بسیاری از بافت های سنتی که زمانی مایه افتخار و مباهات شهرها بوده اند در حال حاضر در معرض فرسایش و تخریب قرار گرفته اند. بخش مهمی از جمعیت آن مناطق جابجا شده اند و میراث فرهنگی، تاریخی و اجتماعی مختص محله های تاریخی از بین رفته و یا در حال تخریب هستند. بافت فرسوده شهری به عرصه های
با توجه به پیچیدگی روزافزون فرایند برنامه ریزی شهری و منطقه ای در سال های اخیر که ناشی از لزوم توجه بیش از پیش به ابعاد اقتصادی و اجتماعی موثر در موضوع برنامه ریزی شهری و منطقه-ای و نیز لزوم دخالت و مشارکت گسترده گروه های سیاست گذار و سیاست پذیر می باشد، ابزار و فنون پیشرفته ای ا
رشد سریع جمعیت شهر تهران به دنبال تحولات اقتصادی، اجتماعی، و سیاسی شور از دهه 1340 به بعد، اشباع فضایی محدوده قانونی این شهر را تسریع کرد. نتیجتاً و با افزایش سریع قیمت زمین در این محدوده، اقشار ک مدرآمد شهری، مهاجرین، و بسیاری از فعالی تها به حاشیه شهر رانده شد. بنا بر این در ضم
اهداف: هدف این پژوهش تحلیل ساختار فضایی بافت فرسوده شهر شاهرود با استفاده از رویکرد چیدمان فضا بود. روششناسی: این پژوهش آمیخته در بهار و تابستان ۱۴۰۱ به روش آنالیز ترکیبی چیدمان فضا در شهر شاهرود انجام شد. آنالیز "خطوط محوری" به عنوان روش مناسب پژوهش انتخاب شد. هر یک از عناصر چی
منطقه ده شهر تهران با ساختار قدیمی و فرسوده دارای 3 نوع بافت فرسوده است که بیش از 97 درصد واحدهای مسکونی این نوع بافتها دارای قطعات کم دوام هستند. اطلاعات حاصل از مطالعات اسنادی ومیدانی با استفاده از روشهای آماری و نرمافزار spss مورد تحلیل قرار گرفت. در این تحقیق با تاکید ...
آ آگاهی از اثرات افزایش زیستپذیری در بافتهای فرسوده شهری نیازمند ارائه تحلیلی ساختاری از آن در آینده است تا به وسیله آن افزایش کیفیت فضاهایی از این دست با به بکارگیری رویکرد زیستپذیری، قابل سنجش و ارزیابی باشد و در نهایت به خلق مراکز شهری پویا و محلههای پایدار کمک کند. در این
معضلات اجتماعی یکی از مسائل مهم بافتهای فرسوده در ایران است که میتوان از آن به عنوان «ناپایداری اجتماعی» یاد کرد. با این وجود در تهیه طرحهای نوسازی برای اینگونه بافتها کمتر به لایهها و ابعاد اجتماعی به طور کاربردی پرداخته میشود. «پایداری اجتماعی» یکی از ابعاد سه گانه توسعه
توسعه حومه نشینی در شهر زنجان همگام با روند مدرنیزاسیون و مهاجرت وسیع روستاییان به این شهر همراه بود. تقارن زمانی این دو رویداد که از دهه 1360 ملموس تر می گردد، در جابجایی اکولوژیکی گروه های جمعیتی بین بافت جدید و قدیم شهر موثر بوده و جمعیت مهاجر بلاتکلیف یا گروه های مهاجری که چن