بررسی ساختار تصویری در شعر نیما یوشیج و نقاشی بهمن محصص
دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است
چکیده
چکیده‌ای برای این سند ثبت نشده است.
پایان‌نامه‌های مشابه
بررسی تطبیقی تصویر طبیعت در شعر نیما یوشیج و خلیل مطران
طبیعت و پدیده های آن همواره عرصه ی تاخت و تاز شاعران بوده است. از میان شاعران معاصر، «نیما یوشیج» در ادبیّات فارسی و «خلیل مطران» در ادبیّات عربی از سردمداران طبیعت سرایی در شعر هستند. طبیعت گرایی مشخصّه ی بارز شعر «نیما یوشیج» و «خلیل مطران» است که روحیه ی متفاوت آن دو سبب شده ت
پیوند اندیشه و تصویر در شعر نیما یوشیج
در فصل اول بیان مسأله تحقیق، علتها، فرضیات، سوالها و منابع تحقیقاتی بیان شده است. در فصل دوم این تحقیق ابتدا به مرور زندگی نیما از تولد تا مرگ پرداخته شده است تا با آنچه گفته شد اطلاعاتی در باب شخصیت نیما در دوران زندگیش به مخاطبین داده شود. سختی ها و مشقت هایی که او در دوران زند
هنجارگریزی در شعر نیما یوشیج
در ادبیات، پیام های بسیاری وجود دارد که قواعد نحوی یا کلامی، یعنی قواعد ترکیب و هم نشینی واژگان یا ساخت ها را در زبان مخدوش می سازد. شکستن یا گذر از این قواعد، مخاطب را متوجه پیام جدیدی می سازد. به ویژه در حوزه ی معنا، تخطی از قواعد و هنجارهای معنایی زبان، محتوای جدیدی را به ذهن
تحلیل ابهام در شعر نیما یوشیج
یکی از خصیصه های بارز و قابل تأمل در شعر نوبنیاد نیما، ابهام است؛ ابهامی که به گونه های مختلف در سروده های وی خود را نشان داده و می تواند خود عاملی باشد تا مخاطب شعر به راحتی نتواند با این اشعار مأنوس شود. با توجه به این مسأله ضرورت داشت این جنبه از شعر نیما، مورد بررسی و تجزیه و
آشنایی زدایی و هنجارگریزی در شعر نیما یوشیج
«آشنایی زدایی» یکی از اصطلاحات ادبی است که اول بار در مکتب صورت گرایانِ (فرمالیست- های) روس مطرح شد. بنا بر این نظریه، وظیف? شاعر و یا هنرمند این است که با غریبه ساختن مفاهیم آشنا و افزودن بر دشواری، مدت زمان درک خواننده را طولانی تر کرده و لحظ? ادراک را به تعویق بیندازد، بدین سا
بررسی مقایسه ای شعر نیما یوشیج و شفیعی کدکنی از دیدگاه فکری و محتوایی
چکیده سبک شناسی فکر و محتوای شعر شاعران معاصر، از شاخه های مورد توجّه نقد است که با سبک-شناسی ساختاری مرتبط است، بر این اساس که تعیین سبک فکری شاعران معاصر به تعیین جریان های فکری شعر معاصر می انجامد، نوشتار حاضر سیر تحوّلات فکری و محتوایی شعر معاصر را با تبیین سبک دو شاعر برجسته
اسناد مشابه
واکاوی تطبیقی تأثیر اقلیم در شعر نیما یوشیج و بدرشاکر السیاب
با دگردیسی گفتمان شعر نو، مفاهیم و عناصر شعری نیز دچار دگرگونی و تغییر گشتند و دیدگاه نوینی به آنها در شعر ایجاد گردید. یکی از مهمترین تغییرات مفهومی، اقلیم و تأثیرآن در سرایش شعر نو با توجه به غلبه «طبیعت گرایی» و «بومیگرایی» بود. تحقیق حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و به صورت تطبییق
جلوه‌های نمادگرایی در شعر نیما یوشیج دو تأویل از یک شعر: «هست شب»
استفاده از نمادها در شعر فارسی، قدمتی دیرینه دارد. شعرهای نمادین (سمبولیک) در پس معنای ظاهری‌شان، معنا یا معناهایی پنهان دارند، که برای دستیابی به آنها همواره تلاش‌هایی صورت گرفته است و می‌گیرد. نیما یوشیج یکی از شاعران برجسته معاصر است که تحت تأثیر شاعران سمبولیست فرانسه، نماد
بررسی مقایسه‌ای مرگ در شعر نیما یوشیج و استیوی اسمیت:«آی آدم‌ها» و «دست تکان نمی‌داد، داشت غرق می‌شد»
هم‌ذات‌بودگی دو هنرمند و اشتراک روحی و احساسی آنها، گاه موجب پدیدار شدن آثاری می‌گردد که به رغم فاصله‌ی انکارناپذیر شرایط و موقعیت‌های مکانی و زیستی، از همانندی‌های شگفتی برخوردار است. از جمله‌ی این آثار، دو شعر «آی آدم‌ها» از نیما یوشیج و «دست تکان نمی‌داد، داشت غرق می‌شد» از
نقد دیدگاه‌های تقلیل‌گرایانه در خوانش نظریۀ ادبی و شعر نیما یوشیج
علم مدرن فرزند «تقلیل‌گرایی» است. ریشة این اصطلاح به دوران رنسانس و تلاش انسان برای فهم جهان به‌مثابه کل واحد ازطریق تجزیه و تحلیل اجزاءِ متکثر برمی‌گردد. بنابراین به‌نظر می‌رسد تقلیل‌گرایی در جهت مثبت کار می‌کند. اما خواهیم دید این مفهوم در نقد ادبی چه مشکلاتی‌را به بار خواهد آو
نگرشی تطبیقی بر شگردهای طنز در شعر نیما یوشیج و احمد مطر
از آنجا که به اعتقاد برخی، طنز، هنریترین شیوه انتقاد است، در جامعه و فضایی که بی عدالتی اجتماعی و سیاسی، خفقان، تزویر و دروغ، بر ذهن و زبان جامعه مسلّط می شود، زبان شاعر تیزبین از طنز بهعنوان هنریترین سلاح مبارزه با این مفاسد بهره می‌گیرد. نوشتار حاضر پژوهشی است که در آن نگارندگا
کنایه در شعر نیما یوشیج
کنایه، یکی از شگردهای بیان غیر مستقیم و تصویرساز هنری و از عناصر چهارگانۀ فنّ بیان است که از نظر لفظ و معنای ظاهری، در محور همنشینی و از نظر معنای پوشیده و دور، در محور جانشینی کلام قرار دارد. در حقیقت اوج غرابت و زیبایی واقعی هر کنایه، همانند هر تصویر خیالی دیگر در تازگی آن است.