بررسی تلمیح در قصاید خواجوی کرمانی
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
در این پژوهش به شیوه ی توصیفی – تحلیلی به بررسی قصاید خواجوی کرمانی پرداخته شده و آن قصاید از نظر آهنگ، زبان، تخیل، عاطفه، فرم و محتوا مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. موضوع و محتوای قصاید خواجو بیشتر مدح است اما قصایدی در توحید و موعظه و نعت و ... هم دارد. سبک قصاید وی سبک عرا
خواجو از جمله شاعران فارسی زبان است که از اشارات و تلمیحات در حدّ چشمگیری استفاده نموده است به طوری که می توان دیوان غزلیات او را جنگی بزرگ از اشارات و روایات دانست.غزلیات خواجو سرشار از تلمیحات واشارات روایی،اساطیری،ملی،قرآنی،اسلامی وعرفانی می باشد که به خوبی چشم و نظر هر خوانند
داستان همای و همایون یکی از شیرین ترین داستان های اصیل ایرانی است که با نام و نظم خواجوی کرمانی شناخته گردیده است. خواجوی کرمانی این داستان را در سال 732ه.ق به نظم در آورد. مضمون این منظوم? عاشقانه، شرح دلدادگی های «همای» و «همایون» در ایّام فراق و وصال است. این داستان که به نظر
خمس? نظامی در تاریخ شعر فارسی، آغاز جریان نیرومندی است که خمسه سرایی را به عنوان موضوعی جذاب برای شاعرانِ قرون بعدی پدید آورد، ده ها تن از شاعران فارسی زبان، با پیروی از نظامی به منظومه سرایی دست زده اند و آشکارا خود را وام دار و شاگرد نظامی خوانده اند. در میان این خیل عظیم مقلد،
خواجوی کرمانی متخلص به خواجو از شاعران نام آور قرن هفتم هجری قمری است . صنایع و آرایه های بدیعی اعم از لفظی و معنوی؛ موجب زیبایی و دلنوازی و تاثیرگذاری بیشتر کلام منظوم است : چه کلام منظومی که در حد مطلوب و بدون افراط از هنرنمایی ها بهره می گیرد ،دل خواننده و مخاطب را در اختیار خ
چکیده: شعر غنایی فارسی با تغزل آغاز می شود و پس از آن به صورت قالبی مستقل در بر دارنده ی بسیاری از احساسات شاعران فارسی زبان، روند تکوین را طی می کند. رنگ به عنوان یکی از اساسی ترین عناصر در غزل فارسی نقش بازی می کند. در اوایل سده ی هشتم هجری، خواجو غزل پردازی موفق است که غزل عاش
نظربازی از بنمایههای پربسامد ادبیات عاشقانه و عارفانه است که در آثار بسیاری از بزرگان ادب فارسی، بازتاب قابلتوجهی دارد. نظربازی نزد عارفان، بیانگر نوعی تجربۀ عرفانی است تجربهای که عارف در عشق و عرفان به جایی میرسد که به هرچه مینگرد، خدا و جلوههای او را میبیند و با آنها ن
غزل یکی از مهمترین قالبهای شعر فارسی است که شاعران در سرودن این قالب گاه از یکدیگر تأثیر و تأثر میپذیرند و این مسأله یعنی تأثیرگذاری گذشتگان در آیندگان یا شاعران معاصر از یکدیگر، امری بدیهی و مسلم است. خواجوی کرمانی و جلال الدین عضد یزدی هر دو از شاعران بزرگ قرن هشتم هستد که کم
کهنترین نسخۀ دیوان اشعار خواجوی کرمانی در زمان حیات شاعر استنساخ شده است. بخش عمدۀ این نسخه که در کتابخانهٔ ملّی ملک نگهداری میشود، پیشتر موضوع پژوهشهای بسیاری بوده و چاپ عکسی آن هم منتشر شده است، اما این نسخه تنها بخشی از یک نسخهٔ اصلی بوده که حدود یک سدهٔ پیش به چند نسخۀ جد
سبک نحوه و نوع بیان است؛ وحدت منبعث از تکرار عوامل یا مختصاتی است که در آثار کسی هست؛ این مختصات هم مسأله زبان است، هم مسأله فکر و هم گزینش خاصی از واژهها، تعابیر و عبارات که توجه خواننده را به خود جلب میکند. در این مقاله غزلی از حافظ شیرازی و غزلی از خواجو کرمانی، دو شاعر هم عصر
در این پژوهش مقطع غزلهای چهار شاعر قرن هشتم؛ میرکرمانی، خواجویکرمانی، عمادکرمانی و حافظ شیرازی بررسی میگردد تا هم کم و کیف درونمایهی مقطع غزلیات این شاعران معلوم شود و هم ظرفیت معنایی مقطع غزل مشخص گردد. برای انجام این تحقیق از روش توصیفی-تحلیلی استفاده شدهاست؛ بدین منظور د
بازتاب اسطوره در استغاثههای خواجوی کرمانی حشمت اهلل آذر مکان* حدیث ناظری** تاریخ دریافت94/12/22: تاریخ پذیرش94/12/22: پژوهشنامه فرهنگی هرمزگان / شماره 8 و 9 1393 74 علة یاقی تَ جضکع ؾق تکاتک ػٌاِک تی شای هیپکؾالًؿ، تکؼی ال ایی ػٌاِک هاًٌؿ: آب، ؼاک، آجًّ تاؾ ال ؼؿایایّ ایمؾای اواع