بررسی رویکرد بازآفرینی پایدار در محلات قدیمی شهر مورد مطالعه: محله چهارباغ سنندج
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.












شکلها از متن کامل مقاله برداشته شدهاند و حقوقشان از آنِ نویسندگان و ناشر است.
یکی از زمینه های ناپایداری توسعه ی شهری به ویژه در کشور های در حال توسعه، گونه ای از سکونت با مشکلات حاد با عنوان حاشیه نشینی بوده است . این نوع از سکونت در حال گسترش نیازمند اتخاذ تدابیر ویژه برای ساماندهی وضعیت کنونی و جلوگیری از گسترش آن در آینده می باشد. در طی دهه های گذشته ر
محلات و بافتهای قدیمی به عنوان کانون اولیه زیست ساکنان شهرها نقش تاثیر گذاری در حیات شهروندان داشته اند. با ورود مدرنیسم این محلات فرصت انطباق با شرایط موجود را نداشته و رو به فرسودگی رفته اند. بازآفرینی از طریق بهبود حیات محیطی، اقتصادی و اجتماعی شهر حاصل می شود و طیف وسیعی از ف
مسألهی بازآفرینی فضاهای شهری و رویکرد منظرین به آن، امروزه یکی از مباحث مهم در میان متخصصین این علم است؛ در این میان توجه به موضوع سرزندگی و عوامل ایجاد کنندهی یک منظر سرزنده، یکی از موضوعات حائز اهمیت در این مقوله است؛ که کمتر به آن پرداخته شده است. متأسفانه امروزه در کشور ما، م
میزان موفقیت فضاهای شهری را شاید در یک مرحله به میزان استفاده از آن فضا و حضور انسان درآن فضا دانست، در واقع معماری و شهرسازی باید درصدد افزایش تعاملات اجتماعی و همبستگی انسان ها باشند، نه افتراق و جدایی آن ها. در این تحقیق همبستگی معنی داری میان الگوها و معیارهای توصیه شده در نظ
چکیده توسعه شهرنشینی در شهرهای معاصر ایران عوارضی دربرداشته که همه شهرنشینان ایرانی با آن دست به گریبانند. شاید بتوان گفت که بافت های کهن شهری، جزء آن بخش از شهر بوده اند که بیشترین آسیب چنین توسعه ای را متحمل شده اند. لذا نظریات و راهکارهای گوناگونی برای ساماندهی محلات کهن و قدی
با بروز بحران های متعدد اجتماعی- فرهنگی، اقتصادی ، کالبدی و زیست محیطی در شهرهای بزرگ دنیا در نیمه دوم قرن بیستم که ناشی از رشد شتابان شهرنشینی وعدم ارائه طرح و برنامه مناسب بود، کیفیت محیط در محلات شهری تنزل یافت. به همین دلیل ، در دهه های اخیر نظریات متعددی در خصوص بهبود کیفیت
عدم توجه به فرسودگی بافتها به ویژه در شهرهای مرزی موجب کاهش سطح کیفی زندگی، زیستپذیری و در نتیجه نارضایتی شهروندان گردیده است. محله بابائیان بهعنوان یکی از بافتهای فرسودهی شهر مرزی زاهدان، با مشکلات گوناگونی مواجه است. مرور منابع نشان میدهد، بازآفرینی و تجدید حیات شهری از ج
رشد بیرویه و شتابان شهرنشینی و شهرگرایی، مشکلات زیادی را به همراه داشته است. یکی از این مشکلات عمده، وجود بافتهای ناکارآمد شهری است؛ یعنی پهنههایی از فضاهای شهری که در مقایسه با سایر پهنههای شهر از جریان توسعه و چرخة تکاملی حیات عقب افتادهاند و به کانون مشکلات و نارساییهای
بافتهای فرسودهی شهرهای بزرگ در صورت رسیدگی به وضعیت آن و با کمترین هزینه، بخش قابل توجهی از فضاهای سکونتی مورد نیاز شهرها را میتواند تأمین کند. در ساماندهی بافتهای فرسوده یکی از پیششرطهای بنیادین، مشارکت مردم در تصمیمگیریها است. بنابراین، حکمروایی شایسته و بازآفرینی بافتهای فرسود
بافتهای ناکارآمد جزئی از پیکره شهر هستند که به دلیل فرسودگی روبه تزاید از صحنه حیات شهری به دورمانده است. بازآفرینی، با توسعه مجدد و یکپارچه که شامل ابعاد کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و زیستمحیطی است، بهعنوان راهحلی برای دستیابی به عدالت فضایی، برابری اجتماعی، سرزندگی اقتصادی و س
تغییر و تحول بافتهای شهری امری اجتنابناپذیر و طبیعی است. یکی از این تحولات فرسودگی بافتهای شهری با گذشت زمان است که امروزه به یک معضل در اکثر شهرها تبدیلشده. در راستای کاهش مشکلات و معضلات بافتهای فرسوده شهری موضوع ساماندهی از طریق رویکردهای متفاوتی چون بازسازی، بازنده سازی،
امروزه بافتهای ناکارآمد و مسأله دار شهری به عنوان یکی از معضلات شهرها جلوهگر شدهاند. از اینرو برای رسیدن به شهری کارا و منسجم میبایست وضعیت این بافت ها ساماندهی شود. در این راستا پژوهش حاضر به دنبال بازآفرینی پایدار بخش مرکزی شهر اهواز با توجه به اصول نوشهرگرایی و رشد هوشنمن