تحلیل اشعار هوشنگ ابتهاج بر پایه عناصر تصویر و زبان
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
در این تحقیق، نگارنده با بررسی اشعار محمدحسین شهریار و اشعار امیر هوشنگ ابتهاج ، سعی کرده است تا با پیدا کردن اشتراکات بین این دو شاعر از لحاظ مضامین به کار رفته، صور خیال و تأثیر پذیری آنها از یکدیگر با توجه به روابط دوستانه ای که داشته اند، نقاط مشترک فکری و شعری آنها را بیابد
موضوع پایان نامه ی حاضر بررسی جلوه های مختلف « برجسته سازی در اشعار هوشنگ ابتهاج» می باشد. برجسته سازی عبارت است از روشهایی که متن را به چشم مخاطب بیگانه بنماید. این روشها سبب لذت و بهره وری بیشترخواننده از اثرادبی می شود. بسیاری ازشاعران ازاین روش برای تقویت وتازگی وغنای شعرخود
هوشنگ ابتهاج و رحیم معینی کرمانشاهی به عنوان دو شاعر غزلسرای همعصر که هردو در سرایش غزا تحت تأثیر حافظ بوده،در هر دو عرصه ی سنت و تجدد طبع آزمایی کرده و در هر دو قالب مهارت و استادی بسیاری از خود نشان داده اند، سالهادر عرصه ی موسیقی فعالیت کرده و آثار ماندگار و چشمگیری از خود به
بررسی زبان شناسی رمز یا نماد به عنوان یکی از گونه های هنجارگریزی معنایی در شعر معاصر، پژوهشی است که در صدد است، با نگرش و رویکردی زبان شناختی به شیو? نمادپردازی و رمزگرایی شاعران معاصر، دلیل این نوع هنجارگریزی معنایی را بیابد. در بین انواع هنجارگریزی هایی که «لیچ» زبان شناس انگلی
هوشنگ ابتهاج (ه.ا.سایه)یکی از غزل سرایان معاصر ایران است که تأثیر وی در تکامل و ترقی غزل معاصر فارسی در دوره ی خود او و حتی دوره های بعد نیز برکسی پوشیده نیست. غزل فارسی به عنوان یکی از متشخص ترین و زیباترین قالب های شعر فارسی هنوز هم مورد توجه و علاقه ی شاعران است هر چند که در ع
غزل همواره مورد توجّه شاعران بوده است. در دورۀ مشروطه این قالب برای بیان مطالب سیاسی و اجتماعی به کار گرفته شد و علیرغم موفقیّت هایی که بدست آورد، نتوانست اقبال عمومی مردم را در پی داشته باشد. با پیدایش «شعر نو» تحوّلی در ادبیّات معاصر ایران بهوجود آمد و قالب های شعری را تحت تأ
مقولۀ ظلمستیزی، یکی از اساسیترین مولفههای ادبیات پایداری است که در شعر شاعران معاصر گاه با بیانی صریح و مستقیم و گاه با زبان رمزآلود و نمادین بازتاب یافته است. یکی از شاعران مشهور معاصر که همواره در اشعار خود به مفاهیم اجتماعی توجه ویژه داشته است، هوشنگ ابتهاج است. در این پژو
«ارغوان» شعری درخشان با مضمونی اجتماعی، سرودۀ هوشنگ ابتهاج از چهرههای مشهور شعر معاصر یا نیمایی است. عواطف غالب بر این شعر غم و اندوه و حسرت است که فقدان آزادی بر دل شاعرِ دربند مستولیگردانده است، اما اندیشۀ آرمانگرایانۀ او در انتظار دمیدن صبحی برای پرواز و رهایی است. این پژوه
زبانشناسیشناختی، بهعنوان یکی از شاخههای اصلی علوم شناختی، رویکردی است که به زبان، بهمثابه ابزاری برای کشف ساختار نظام شناختی انسان مینگرد. معنیشناسی شناختی، بهعنوان یکی از حوزههای اساسی زبانشناسی شناختی، دارای نظریههای مختلفی مانند طرحوارههای تصویری، آمیختگی مفهومی،
استعارۀ مفهومی از مهمترین نظریّات طرح شدۀ در حوزۀ زبانشناسی شناختی است که اساس آن بر مفهومسازی مفاهیم غیرمحسوس از طریق تجربیات حسّی ساختارمند استوار است. مسئلۀ این پژوهش بررسی اشعاری از بدرشاکرالسیّاب و هوشنگ ابتهاج است که حوزۀ مبدأ یا مقصد آنها «عشق» و واژۀهای همحوزۀ با آن