مداخلات بشر دوستانه پس از جنگ سرد و حاکمیت دولتها
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.












شکلها از متن کامل مقاله برداشته شدهاند و حقوقشان از آنِ نویسندگان و ناشر است.
در حقوق بین الملل سنتی مداخلات بشردوستانه تحت تأثیر امکان توسل به زور از سوی دولت ها بود. از اوایل قرن بیستم توسل به زور ممنوع شد و اصل عدم توسل به زور به یک اصل بنیادین در روابط بین الملل تبدیل شد. در دورة جنگ سرد حتی کمتر دولتی با توسل به اهداف بشر دوستانه مداخله خود را در سایر
در حقوق بین الملل سنتی مداخلات بشردوستانه تحت تأثیر امکان توسل به زور از سوی دولت ها بود. از اوایل قرن بیستم توسل به زور ممنوع شد و اصل عدم توسل به زور به یک اصل بنیادین در روابط بین الملل تبدیل شد. در دورة جنگ سرد حتی کمتر دولتی با توسل به اهداف بشر دوستانه مداخله خود را در سایر
تحولات سریع جامعه بین المللی در دهه ۱۹۹۰ مسائل و پرسش های متعددی رادر عرصه های مختلف به وجود آورد. یکی از نقاط عطف این تحولات بهانه بشر دوستانهسازمان ناتو و مداخله یک جانبه اش در کوزوو بود که مخالفان و موافقان متعددی را درجامعه بین المللی ایجاد کرد. این مقاله به بحث دربارة مشروعی
تحولات سریع جامعه بین المللی در دهه ۱۹۹۰ مسائل و پرسش های متعددی رادر عرصه های مختلف به وجود آورد. یکی از نقاط عطف این تحولات بهانه بشر دوستانهسازمان ناتو و مداخله یک جانبه اش در کوزوو بود که مخالفان و موافقان متعددی را درجامعه بین المللی ایجاد کرد. این مقاله به بحث دربارة مشروعی
مفهوم مداخله بشردوستانه به معنای ارجحیت یافتن عدالت بر اصل اساسی حاکمیت کشورها است. این دیدگاه این امکان را میدهد که در صورت وقوع جنایتهای فاحش حقوق بشر از سوی حاکمان اقتدارگرا؛ مداخله بشردوستانه مشروع تلقی گردد و بهنوعی مداخله در سیاست داخلی کشورها رخ دهد. بدین ترتیب، با نگاه
جنگهای نامتقارن که در دکتریهای نظامی و امنیتی پس از حوادث یازده سپتامبر رونقی فراوان یافته، هر چند پدیده ای جدید نیست، اما از نظر تاثیر گذاری بر اجرای حقوق بشر دوستانه در جنگهایی که بر پایه این دکترین ممکن است صورت گیرند، قابل توجه و تحلیل است. در جنگهای نامتقارن، نابرابری و تفاو