گفتمان مصلحت در اندیشه سیاسی شیعه و مسأله ولایتعهدی امام رضا(ع)
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
حکومت دینی در اداره اجتماع، از قواعد ویژه خویش مدد می گیرد. که از جمله آن، مصلحت است. آیا حرکت نظام اسلامی بر مدار مصلحت، آن را به سوی عرفی شدن سوق خواهد داد؟ حامیان عرفی شدن، مصلحت را گذرگاهی به سوی عرفی شدن دانسته اند. این پژوهش بر آن است تا با بررسی توصیفی-تحلیلی مصلحت در اندی
پس از تأسیس جمهوری اسلامی و ورود آن به جمع بازیگران سیاسی و بین المللی، حوزه اندیشه و عمل سیاسی با موضوعات و شرایط جدیدی مواجه شد؛ که توأمان فرصت ها و چالش هایی را برای حکومت پدید آوردند. از آنجا که مصلحت در راستای تحقق اهداف شرع و با هدف رعایت منافع مادی و معنوی فرد و جامعه اسلا
این پژوهش ، با هدف بازشناسی توصیفی گفتمان های پس از انقلاب اسلامی ایران در باب حکومت دینی و نسبت سنجی آنها با اندیشه ی سیاسی امام خمینی (ره) است .بعد از انقلاب در باب حکومت دینی دو گفتمان مهم تحت عنوان گفتمان حکومت اسلامی و گفتمان حکومت عرفی مسلمانان شکل گرفت که گفتمان حکومت اسلا
وقتی به تاریخ تحولات سیاسی در ایران بعد از اسلام توجه می گردد -جدا از تغییر سلسله نظام های مستقر- عملاً نمی توان پدیده سیاسی با گرایش مذهبی یافت که توانسته باشد باعث دگرگونی در پایه های فرهنگی و سیاسی و اجتماعی حاکم شده باشد. حتی در نهضت مشروطه نیز که اگر پیروز هم می شد انتظار تح
حکومت به معنای رهبری و فرمانروایی جامعه،ضرورت هر جامعه ای است؛زیرا اجتماع بدون حکومت ،موجب هرج و مرج می شود و این حکومت است که تنظیم کننده امور فرد و اجتماع ،اجرا کننده حدود و حقوق و تأمین کننده عزت و استقلال جامعه انسانی و یا توسعه و تکامل علوم و فنون بشری است.در تمام جوامع بشری
طرح موضوع ولایتعهدی امام رضا(ع) توسط مأمون عباسی، یکی از حوادث بسیار مهم تاریخی است که بهشدت با مسئلۀ امامت، حاکمیت و حکومت اسلامی مرتبط بوده و نیازمند تحلیل گفتمانی ویژه میباشد. دورۀ مأمون یک دورة استثنایی در تاریخ عباسیان است که با جریانهای مختلف سیاسی اجتماعی و فرهنگی دینی
یکی از اساسی ترین موضوعات در مباحث انسان شناسی، مسأله کرامت انسان و ملاک کرامت مندی اوست. در اندیشه سیاسی شیعه به خصوص امام خمینی(ره) که بزرگ ترین اندیشمندی است که جهان اسلام در دورۀ معاصر، به خود دیده است؛ به این مسئله توجه جدی شده است. در این مقاله بررسی می شود که امام خمینی (ر
یکی از اساسیترین موضوعات در مباحث انسان شناسی، مسأله کرامت انسان و ملاک کرامتمندی اوست. در اندیشه سیاسی شیعه به خصوص امام خمینی(ره) که بزرگترین اندیشمندی است که جهان اسلام در دورۀ معاصر، به خود دیده است؛ به این مسئله توجه جدی شده است. در این مقاله بررسی میشود که امام خمینی (ر
ولایتعهدی امام رضا(ع) از نقاط حساس تاریخ شیعه بهحساب میآید. این حساسیت از چند منظر درخور تأمل است: از یکسو تحولات اجتماعیسیاسی عصر عباسیان (مخصوصاً خلافت مأمون)؛ از سوی دیگر، قبول ولایتعهدی امام رضا(ع). بررسی سیرۀ سیاسی امام رضا(ع) بر این مبنا صورت میگیرد که سیرۀ سیاسی ائمه
خلاصه ماشینی: "مؤلف برای پاسخ به این سؤال ضمن تحلیل دو مفهوم قدرت و مصلحت در اندیشه سیاسی امام به این نتیجه میرسد که: اساسا امام به خاطر مبانی نظری و عملی سیاست اسلامی با مفهوم مصلحت به شکل تأسیسی آن (که دو الگوی فوق راشامل میشود) مخالف بودهاند، به عبارت دیگر غرض اصلی امام از
مصلحتگرایی در نگاه اولیه با مبانی فقه شیعه ناسازگار است. مصلحت به مثابه تأملات ثانویه انسانی برای یافتن حکم کنشهای مختلف در عرصههای گوناگون زندگی اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و همه حوزههای ریز و درشت دیگر، بدون تکیه بر ادله اربعه معروف در فقه شیعه بوده، استخراج آن با تکیه