حاکمیت و مشروعیت آل بویه
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
این مقاله به بررسی ساختار اقتدار و مشروعیت سیاسی در دولت آل بویه میپردازد؛ دولتی که در قرن چهارم هجری در گسترهای از عراق تا ایران مرکزی حکومت کرد و نخستین الگوی موفق از پیوند میان دیوانسالاری ایرانی و گفتمان شیعی را ارائه داد. این پژوهش با روش تاریخی تحلیلی، و با بهرهگیری از
ایجاد حکومت و اعمال قدرت توسط یک فرد یا گروه و تداوم و پذیرش آن توسط مردم،همواره از دغدغه های اصلی حاکمان و فرمانروایان در جوامع مختلف بوده است که اغلب از آن به عنوان تلاش برای کسب مشروعیت سیاسی یاد می شود. از آنجا که امیران بویه ای در زمانی کوتاه از زندگی ساده قبیله ای به حاکمیت
ایجاد حکومت و اعمال قدرت توسط یک فرد یا گروه و تداوم و پذیرش آن توسط مردم،همواره از دغدغههای اصلی حاکمان و فرمانروایان در جوامع مختلف بوده است که اغلب از آن به عنوان تلاش برای کسب مشروعیت سیاسی یاد میشود. از آنجا که امیران بویه ای در زمانی کوتاه از زندگی ساده قبیلهای به حاکمیت
دربار سلجوقیان که تجربههای دیوانی ازجمله تشکیلات شاعر درباری را از غزنویان به ارث برده بود، در اوج قدرت این سلسله به محل مناسبی برای رشد و نیز استفاده از این روند برای تبلیغ مقاصد سیاسی حاکمیت تبدیل شد. پس از فروپاشی سلطنت سنجر در خراسان، حاکمیت مقتدراﻧﮥ خاندان ایلدگز در عراق عج
اهمیت و نیاز به تمکین مالیاتی و شناسایی مؤدیان مالیاتی جدید با توجه به شرایط محیط اقتصادی، بیش از پیش افزایش یافته است و تمام دولت ها و با هر نوع مشروعیت سیاسی در سراسر جهان باید تلاش کنند که به نتیجه مطلوب برای برآورده شدن میزان درآمد مالیاتی دست یابند. این پژوهش با رویکرد هرمنو
هدف: فهم «اندیشه سیاسی امامخمینی» بهعنوان بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران و به تبع آن، درک زیربنای فکری نظام سیاسی جدید در ایران پس از انقلاب اسلامی، از اهمیت والایی برخوردار است. جمهوری اسلامی، بر اساس دو رکن اسلامیت و جمهوریت بنا گردیده است. نوع نقش و جایگاه مردم در تعیین معاد