بررسی تخیل در سبک خراسانی با تکیه بر شعر فرخی عنصری منوچهری و ازرقی
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
فرهنگ عامیانه متضمن عناصری است که نشان دهنده ی اوضاع اجتماعی اعتقادات و باور ما و آداب و رسوم، عقاید، هنر و ادبیات عامیانه ی یک قوم یا سرزمین است. شاعران به عنوان چکیده و عصاره ی زمان، آثارشان بیانگر اندیشه، احساسات و عواطف مخاطب، تبلور زندگی مردم دوران و هم راستا با تکامل اجتماع
در این پژوهش سعی شده است با بررسی پیوند شعر معاصر با شعر کلاسیک، سرچشمه های اصلی شعر نیمایی آشکار شود و شعر معاصر به عنوان یک حلقه از حلقه های شعر فارسی به شمار آید؛ زیرا بخش عمده ای از تمایلات منتقدان معاصر در جهت این است که شعر معاصر را پدیده ای وارداتی معرفی کنند.در این پژوهش
دراین رساله سعی بر آن است که به دیدگاه و چگونگی نگرش شاعران سبک خراسانی از جمله : رودکی،کسائی،فرخی،عنصری ومنوچهری نسبت به دنیا وآخرت پرداخته شود. و این که این شاعران در اشعار خویش تمایل بیشتری به دنیا نشان می دادند و دنیا گرا بودند یا این که مسأله مهم برای آنان آخرت بوده است؟ بات
وزن یکی از عناصر سازنده¬ی شعر است که کلام را برجسته می¬سازد و سبب تمایز زبان نظم از نثر می¬گردد. بررسی این رکن از شعر و تناسبی که با محتوای شعر دارد، مسأله¬ای است که این پژوهش بدان پرداخته است؛امری که در ادبیات فارسی، کم¬تر به آن توجه شده و مطالبی که در این خصوص نوشته شده، بسیار
در تاریخ ما نقاشی و شعر در هم گره خورده اند. نگارگران ایرانی از اواخر سده 8 تا اوایل دوران معاصر آثاری خلق کردند که جوهر ، حال و هوا و معنای شاعرانه را در بیننده برمی انگیخت. سفارش نسخه های نفیس و زیبا و اشعار کلاسیک از سوی دربار ، حکام و شاهزادگان سلسله های حاکم بر ایران موجب اس
شاعران سبک خراسانی به عینیتگرایی علاقه نشان دادهاند؛ چنانکه شعر ایشان را میتوان مظهر «وقایع تاریخی» و «شخصیّتهای مؤثّر» آن عصر دانست. فرّخیسیستانی و منوچهری دامغانی بخش عمدۀ زندگی و فعّالیت شاعرانۀ خویش را در عهد غزنویان طی کردند. برغم آنکه این دو شاعر در سلسلهای واحد و با
اگر نگاه ما به فرهنگ و جامعه، نگاه زبان محور باشد؛ تک صدایی و گفتوگو، دو رویکرد زبانی خودکامگی و تکثّرگرایی است. در تک گویی، یکی در مقام گوینده است و دیگری در مقام شنونده و محکوم به سکوت. این مکان ممکن است حجلۀ عروسی، کلاس درس، مشورت در امر سیاسی، اتّحادیۀ کارگری و یا دیگر صنف ها
قافیه، در شعر مانند قلب در تن آدمى است. اگر قافیه شعرى درست و سالم باشد، آن شعر زنده مىماند. شعراى قصیدهپرداز ما در دوره خراسانى توانستهاند با نوآورى و ابتکار در قافیه، ارزش هنرى و ادبى قصاید را آشکار کنند. در این مقاله پس از بررسى سیزدههزاروهفتصدوچهلوسه قافیه در قصاید شعراى