بررسی، شرح و گردآوری تمثیل در غزلیات صائب تبریزی جلد اول
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
حسن تعلیل از صنایع بدیعی معنوی در حوزه زیبایی شناسی ادب فارسی است که علت هر پدیده را به صورت ادبی و با زبان هنر و تصویر بیان می کند. این هنر ادبی ممکن است بر پایه ی یکی از صورت های بیانی: تشبیه، استعاره، کنایه و مجاز خلق شود، صائب تبریزی از بزرگترین شاعران غزل سرای سبک هندی است ک
چکیده انسان گرایی (اومانیسم) یکی از دستاورد های رنسانس در مغرب زمین است که پیروان این مکتب هدف خود را اصالت بخشیدن به انسان و احترام به او عنوان کرده اند و ادعا می کنند که برای اولین بار این مکتب به انسان اصالت بخشید. اگر انسان گرایی را به معنای رایج آن یعنی بشر دوستی بپذیریم، با
داستان یوسف و زلیخا از دیرباز به عنوان داستانی شورانگیز در ساحت ذهن شاعران، نویسندگان، داستان پردازان و سخنوران جایگاه ویژه ای داشته است.بن مایه ی اصلی این داستان برگرفته از مجموعه ی معارف و فرهنگ اسلامی و جلوه ای بارز از کتاب آسمانی، قرآن است.صائب تبریزی، سرآمد شاعران سبک هندی ا
تحقیق و تعمّق در باورهای عامیانه ، کلید فهم و دریافت آثار ادبی است و می تواند پرده از اسرار افکار یک متن بردارد و خواننده را به دنیایی با کشف های هنری و لذت های ادبی وارد کند . به دلیل کوتاه بودن عمر برخی از باورهای عامیانه و عدم کاربرد آن ها در عصر حاضر ، ایجاب می کند که آن ها ر
یکی از مختصات برجسته ای که در سبک هندی بازتاب گشترده ای دارد، ارسال المثل و تمثیل است کمه با نکته های دقیق موجب خلق یکی از مضامین مختلفی شده است. از مهم ترین مسائل که درباره سبک شناسی کاربردی مطرح می شود، اهمیت کنش های گفتاری در ارتباطات کلامی و تولید معنا است. با توجه به مطالعات
استعاره در طی قرون از دیدگاههای مختلف ادبی، زبانشناختی، زیباییشناختی و روانشناختی مورد مطالعه قرار گرفته و موضوع پژوهشهای مختلفی بوده است. دراین راستا، در حوزه زبان-شناسی شناختی، نظریه استعاره مفهومی یکی از نظریههایی است که لیکاف و جانسون با نگاهی تازه به استعاره در قالب انو
در خوانش صدرایی از موتیو خط در غزلیات صائب تبریزی، خط نه صرفاً عنصری زیباشناختی و خوشنویسانه، بلکه تمثیلی متعالی از مراتب وجودی هستی و نسبت انسان و قرآن تلقی میشود. یافتههای این مقاله نشان میدهد که صائب در کاربست موتیو خط، از سنت ادبی پیش از خود فراتر رفته و با بهرهگیری از د
با توجه به مصرعِ «یک عمر میتوان سخن از زلف یار گفت»، صائب واژۀ «زلف» را بهعنوان نمونهای برای مضمونسازی انتخاب کردهاست؛ اما آیا این واژه در سخن او، اهمیت و جایگاه والایی داشتهاست؟ این مقاله بر آن است تا کارکردهای واژۀ زلف را در غزلیات صائب تبریزی با روش تحقیق کیف
موتیف از اصطلاحات رایج در حوزة علم و هنر و ادبیات است. مهمترین ویژگی موتیف تکرار و معنیافزایی است و یکی از ابزارهای مناسب برای نقد و تحلیل صوری و محتوایی آثار است. صائب تبریزی بزرگترین شاعر غزلسرای سبک هندی است. موتیفها در غزل او بسامد بسیاری دارد. کاربرد این موتیفها میتواند بیان
تاکنون منتقدان و صاحبنظران بسیاری سبک هندی را از جنبههایمختلف قابل مقایسه و حتی بسیار مشابه سبک باروک در اروپای قرن هفدهم بر شمردهاند کهتقریباً معاصر سبک هندی محسوب میشود. در این راستا مطالعاتی نیز در حیطة مقایسةتطبیقی بین برخی شاعران ایرانی و مکتب باروک صورت پذیرفته است. در ا
سیمای مسیح در غزلیات صائب، جلوه ویژه ای دارد؛ به گونه ای که می توان با انسجام ابیات او در این زمینه، تصویر نسبتاً جامعی از زندگی این پیامبر آسمانی ارائه کرد و آزاداندیشی دینی صائب و شعر فارسی را به مخاطب نشان داد. از آنجا که بررسی تمام جوانب این موضوع فراتر از گنجایی یک مقاله است