بررسی راهکارهای گسترش روابط دو جانبه ایران و جمهوری آذربایجان
چکیده
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
چکیدهای برای این سند ثبت نشده است.
شکلها از متن کامل مقاله برداشته شدهاند و حقوقشان از آنِ نویسندگان و ناشر است.
هر کشوری برای قدرتمند شدن نیازمند داشتن رابطه در زمینه های سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و ... با دنیای خارج به ویژه کشورهای همسایه اش می باشد. رابطه اقتصادی یکی از مهمترین ابعاد این رابطه است زیرا از یک طرف تامین کننده بسیاری از نیازهای ملت یک کشور است و از سویی دیگر مجریان آن هم بخش خ
امنیت اقتصادی, امنیت سیاسی، امنیت نظامی، مجاورت جغرافیایی، توانایی نظامی،
ایران و افغانستان با گسترش روابط اقتصادی، افزون بر روند فزاینده تعاملات اقتصادی و بهره وری در زینه ایجاد فضای کارو کسب برای شهروندان دو کشور می تواند زمینه اتصال بازارهای آسیای میانه، بازارهای هندو چین و خاورمیانه را فراهم آورد. این مساله میتواند در ابعاد وسیع از همگرایی منطقه ای
دین اسلام از راه زبان فارسی و به وسیله سپاهیان محمود غزنوی و سپس غوریان به شبه قاره هند راه یافت و سبب یادگیری زبان فارسی توسط هندیان شد .بدین وسیله آنان با فرهنگ ایرانی – اسلامی آشنا شده و زبان فارسی بر دیگر زبان های هندی تاثیر گذاشت و باعث رواج واژه های فارسی در زبان های هندی گ
جمهوری خود مختار نخجوان ، بخش برونگان کشورآذربایجان است که با ارمنستان ، ترکیه و ایران همسایه می باشد . مرز ارمنستان با نخجوان به دلیل منازعه جمهوری آذربایجان با ارمنستان مسدود می باشد . مرز ترکیه نیز به دلیل محدود بودن و نداشتن امکانات پایانه ای و همچنین عدم ارتباط زمینی این کشو
اصولاً برقراری روابط تجاری ـ اقتصادی عمیق بین کشورها، مستلزم وجود بسترها و زمینههای همتکمیلی است. بسترهای و زمینههای همتکمیلی در برقراری روابط اقتصادی، همچون ظرف اصلی و بستر پویای روابط تجاری ـ اقتصادی بین کشورها عمل میکنند. روابط تجاری ـ اقتصادی ایران با جمهوری آذربایجان نی
اصولاً برقراری روابط تجاری ـ اقتصادی عمیق بین کشورها، مستلزم وجود بسترها و زمینههای همتکمیلی است. بسترهای و زمینههای همتکمیلی در برقراری روابط اقتصادی، همچون ظرف اصلی و بستر پویای روابط تجاری ـ اقتصادی بین کشورها عمل میکنند. روابط تجاری ـ اقتصادی ایران با جمهوری آذربایجان نی
موقعیت ژئوپلیتیک کشورها تحت تاثیر عوامل مختلفی همچون جنگ، انقلاب و تغییر در موازنۀ قدرت همواره در حال تحول میباشد. ایران و آذربایجان از کشورهایی بودهاند که روابط آنها در طول سه دهۀ گذشته دچار تغییرات زیادی شده است. آنها در همسایگی یکدیگر قرار گرفته و از موقعیت خاصی برخوردارن
اتحاد استراتژیک ایران و سوریه از جمله اتحادهای دیرپای منطقهای در خاورمیانه محسوب میشود. اما فاصله زمانی 2003 تا2011 یعنی از حمله امریکا به عراق در مارس 2003 تا شروع نا آرامیها در مارس 2011 در سوریه، روابط استراتژیک جمهوری اسلامی با سوریه گسترش بیشتری یافته است. در همین راستا
بسط الگوی دو عاملی (نیرویکار و سرمایه) از طریق افزودن عواملی مانند سرمایه انسانی، سرمایه دانش و مخارج تحقیق و توسعه (R&D) که در نظریه (H-O-V) مطرح شده، نشان دهنده مزیتهای واقعی کشورها و یکی از اولویتها و الزامات سیاست گذاران اقتصادی برای دستیابی به راهبرد توسعه صادرات است. ا
مقاله حاضر به بررسی علل گسترش مناسبات تجاری و اقتصادی ایران و چین در فاصله زمانی 1979 تا 1999 می پردازد. استدلال اصلی مطرح شده آن است که گسترش روابط دو کشور در نتیجه اتخاذ خط مشی های عمل گرایانه و واقع بینانه توسط دولتمردان تهران و پکن است. به ویژه سیاست اصلاحات و نوسازی «دنگ شیا