پایان‌نامه

نقش قفقاز در روابط دو دولت صفوی و عثمانی در دوره اول حکومت صفوی (996-907ه.ق/1588-1500م)

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

منطقه قفقاز و نقش آن در روابط دو دولت ایران و عثمانی؛موضوع اصلی این پایان نامه را تشکیل می دهد. قفقاز در گذشته منطقه ای در محدوده امپراطوری عثمانی و ایران بوده است. ناحیه ای میان دریای سیاه و دریای خزر که نزدیک به440 هزارکیلومتر مربع وسعت دارد0اراضی میان مرز ایران و عثمانی و رشته کوه های قفقاز، به ماورای قفقاز معروف شده است. قفقاز در تقسیم بندی سیاسی شامل مناطق آذربایجان، ارمنستان، گرجستان و داغستان می شد. در این رساله، موقعیت جغرافیایی و تاریخی هر یک از این مناطق مورد توجه قرار گرفته است، آن گاه نقش این منطقه وسیع در روابط ایران با کشورهای همجوار خود از جمله امپراطوری عثمانی بررسی شده است. گسترش امپراطوری عثمانی، و قدرت روز افزون ایران در روزگار صفویه، تهدیدی جدی برای قفقاز پدید آورد چنان که دو کشور رقیب بر سر قفقاز با یکدیگر به جنگ پرداختند. هر دو کشور خواهان گسترش مرزهای خود و توسعه نفوذ سیاسی بودند، این عوامل توجه هر دو کشور را به منطقه قفقاز جلب کرد؛ زیرا قفقاز در قیاس با سایر مرزها ویژگیهای برجسته ای داشت و به عنوان یک منبع درآمد، از نظر سیاسی، اقتصادی و جغرافیایی برای این قدرت ها از اهمیت فراوانی برخوردار بود. نقش قفقاز در روابط سیاسی دو کشور در این پایان نامه در چند مرحله مورد بررسی قرا گرفته است: نخست، به روشن کردن موقعیت سیاسی و جغرافیایی قفقاز می پردازیم سپس قفقاز را در دوره های مختلف تاریخی مورد مطالعه قرار داده و در مرحله سوم، فعالیت های دو قدرت ایران و عثمانی در قفقاز-که بیشتر بر پایه حملات نظامی استوار بود- مورد بررسی قرار گرفته است. به طور کلی تلاش این پایان نامه نشان دادن نقش مهم و اساسی منطقه قفقاز در روابط ایران و عثمانی در سده ی دهم هجری قمری است؛ روابطی که نه بر اساس رابطه سیاسی و دیپلماتیک بلکه بیشتر بر پایه حملات و لشکرکشی های طولانی شکل گرفته بود.

اساتید راهنما و مشاور

محمدعلی رنجبر، حمید حاجیان پور

پایان‌نامه‌های مشابه

اسناد مشابه