روش شناسی استنادهای قرآنی معصومین (ع) در تفسیر مأثور
چکیده
یکی از روشهای معصومان? در راستای استفاده از قرآن و تبیین مفاهیم بلند آن، بیان روایات تفسیری است که یک قسم از آنها، روایات استنادی است. منظور از روایات استنادی، آن دسته روایاتی است که معصومان? در حین بیان مطلب یا در ضمن مناظره و بحث یا در پاسخ به سوال از مسائل مختلف؛ به قرآن استناد نموده و شاهد و دلیلی بر مطلب خود، از قرآن آورده اند. برای شناخت روش استناد ائمه? به قرآن ابتدا می بایست روایات استنادی را جمع آوری و گونه شناسی نمود تا در ضمن شناخت گونه های این روایات به روش استناد به قرآن دست یابیم. روایات معصومان از جهت نحو? بیان استناد، به گونه هایی چون استناد ابتدایی، استناد در پاسخ به سوال و استناد در بحث و مناظره قابل تقسیم است و از جهت توجه به آنچه در بیانات آنان مستند شده؛ به استناد قول، استناد فعل، استناد حکم و استناد در بیان اقسام قابل تقسیم است. روش معصومان? در استناد به قرآن به شیوه هایی چون استناد به ظاهر و باطن و استناد به تعمیم و تخصیص قرآن و استناد به مجموع آیات در یک موضوع قابل تقسیم است که در بخش استناد به ظاهر به مواردی چون استناد به نهی قرآن، استناد به مفهوم قرآن، استناد به وصف قرآن، استناد به استثنای قرآن، می توان اشاره نمود. شرایط استناد به قرآن، از دیدگاه معصومان?، عبارتند از: علم به شأن نزول و محکم و متشابه و ناسخ و منسوخ قرآن و توجه به تفسیر اهل بیت در استناد به قرآن.