بررسی اجزای کارایی در صنعت نساجی
چکیده
صنعت نساجی از جمله صنایع بزرگ کشور است که طی سالیان گذشته، بحرانهای متعددی گریبان گیر آن بوده -است. به همین منظور در این مطالعه با استفاده از تحلیل پوششی داده ها، تجزیه و تحلیل کارایی این صنعت طی دوره 1371 تا 1386 بررسی شده است. جهت ارزیابی کارایی از دو روش ccr (بازدهی ثابت به مقیاس ) وbbc (بازدهی متغیر به مقیاس ) استفاده شده است؛ نتایج تحقیق نشان می دهد که کارایی فنی با وجود پیشرفت تکنولوژیکی در این صنایع دارای روند نزولی می باشد. دلیل اصلی نزولی بودن کارایی فنی روند نزولی کارایی مقیاس در این صنعت می-باشد که در آن با اجرای فرآیند خصوصی سازی، واحد های تولیدی بزرگ با مقیاس نسبتا بهینه با واحدهای کوچک با مقیاس اغلب ناکارا جایگزین شده اند. با کاهش کارایی و افزایش هزینه تمام شده، میزان رقابت پذیری این صنعت با رقبای خارجی در طول دوره کاسته شده است، که این امر باعث کاهش صادرات محصولات این بخش و قاچاق محصولات خارجی به داخل کشور شده و بر بحرانهای موجود دراین صنعت افزوده است. در ادامه این مطالعه علاوه بر معرفی تحلیل پنجره ای در پوشش داده ها، به رتبه بندی 10 زیربخش عمده صنعت نساجی در طول سالهای 1373 تا 1386، خواهیم پرداخت. نتایج بدست آمده نشان می دهد که تولید «فرش ماشینی و موکت» با میانگین 89 درصد و «دباغی وعمل آوردن چرم» با میانگین 83 درصد بترتیب بالاترین و پایین ترین میزان کارایی فنی را بین 10 واحد مختلف در طول دوره به خود اختصاص داده اند. همچنین با استفاده از آزمون فرضیه، معنی دار بودن تفاوت کارایی سالانه و کارایی هر واحد نسبت به متوسط کل کارایی مورد بررسی قرار گرفته است