بررسی تاویلات ناصر خسرو در ارتباط با انبیا
چکیده
ناصرخسرو آیین اسماعیلی را آگاهانه پذیرفته است و در آثارش سخت متأثّر از افکار و آرای اسماعیلیان است. او برای حفظ آرمان هایش، در بیشتر دیوان، مخالفان خود را به باد نکوهش و انتقاد می گیرد. این شاعر بزرگ از نفوذ کلامش به خوبی آگاه است و بیان نیرومندش را به استخدام تبیین اندیشه های اسماعیلی در می آورد. از میان انبیایی که ناصرخسرو، نام آنها را در دیوان آورده است، نام حضرت محمّد (ص) بیش از دیگر پیامبران ذکر شده است و بیشترین تأویل را نیز می توان در این بخش مشاهده کرد. تأویلات ناصرخسرو با توجه به استفاده از داستان انبیا، عبارت هستند از بحث امامت، وصایت علی(ع) ، آفرینش و خلقت ، علم و عمل ، ستایش دین حق و خلفای فاطمی ،بهشت و جهنّم، نیاز به رهبر ، ارجمندی دانش ، ظاهر و باطن ، جسم و نفس ، معاد ومسئله ی جبر و اختیار .