مطالعه اثر تراکم نشانگر بر نقشه یابی qtl با استفاده از روش برآورد مولفه های واریانس
چکیده
بیشتر صفات مهم و با ارزش اقتصادی در گیاهان و جانوران، صفات کمی می باشند. تجزیه این صفات از این نظرکه این صفات به وسیله تعداد زیادی ژن با اثر کم کنترل می شوند و علاوه بر آن تحت تاثیر ژنهای تغییر دهنده و همچنین عوامل محیطی قرار می گیرند، بسیار مشکل است. با استفاده گسترده از نشانگرهای ژنتیکی در کمک به شناسایی و کشف جایگاه صفات کمی (qtl)، داده های نشانگر درانسان و جمعیت دامی به طور فزاینده با ساختارهای شجره مجتمع قابل دسترسی میشوند. تجزیه و تحلیل qtl در چنین جمعیتی چالش برانگیز است، و روش هایی که به طور کامل روابط پیچیده بین افراد را محاسبه میکنند انتظار میرود قدرت بیشتری برای تشخیص qtl ارائه دهند. ازاینرو در این تحقیق از روش توام پیوستگی و عدم تعادل پیوستگی (ldla) استفاده شد. برای این منظور جمعیت هایی با حالات مختلف وراثت پذیری qtl، و تراکم نشانگر و هر کدام در 10 تکرار شبیه سازی شد. و اثر تراکم نشانگر و وراثت پذیری qtl بر دقت نقشه یابی qtl، بررسی شد. در این بررسی در تراکم cm 5/0 نشانگرها و با وراثت پذیری افزایشی qtl 08/0 دقیقترین نتیجه بدست آمد.