مقایسه خسرو و شیرین نظامی با شیرین و خسرو میر صوبدار خان تالپور
چکیده
چکیده: شعر زبان دل است و زاییده ی احساسات آدمی و شاعر کسی است که این احساسات و عواطف را با زبانی مخیل و موزون در ساختاری مطلوب ارائه می دهد. یکی از نواع شعر فارسی، نوع غنایی است. شعر غنایی، شعری است که مستقیماً احساسات و عواطف شخصی و خصوصی شاعر را بیان می کند. داستان دلدادگی و دلستانی خسرو و شیرین از دل انگیزترین داستان های منظوم فارسی است که در ادبیات غنایی زبان فارسی بیتردید از جایگاه ویژه ای برخوردار است و واقعیّت تاریخی آن به روزگار ساسانیان و به عهد خسروپرویز برمـی گردد. خسرو و شیرین «در بحر هزج مسدس مقصور» و تقریبا مشتمل بر شش هزار و پانصد بیت است و دومین داستان منظوم نظامی است که سرودن آن را درحدود سال (576) هجری قمری به پایان رسانیده است. حکیم نظامی از معدود شاعران نامی بزرگ ایران است که صاحب سبک بوده و یک جریان ادبی را در طی قـرن ها به دنبال خویش داشته است. پنج گنج ارزشمند حکیم نظامی در وادی سخن فارسی رمز ها و راز-هایی از ساختار و مفهوم در خویش پنهان ساخته و سالیان سال است که پژوهندگان این وادی را از کلام و حکمت خویش غنی میسازدکه هرگز پایان نپذیرفته و باعث شده قله ی افتخار سرودن مثنوی های بزمی به حکیم نظامی اختصاص داده شود. یکی از آثاری که در اوایل قرن سیزدهم در سند به زبان فارسی و در تقلید از خسرو و شیرین نظامی نگاشته شده است «شیرین و خسرو» است که به قلم یکی از شاهزادگان و امرای سندی از خاندان تالپور به نام میر صوبدار خان تالپور (1251) به رشته ی نظم درآمده است رسالت اصلی این پژوهش ارائه دیدگاه هایی در مورد مقام نظامی و میرصوبدارخان ، تطبیق و مقایسه این دو اثر و چگونگی تأثیر پذیری میر صوبدار در وجوه گوناگون از خسرو و شیرین نظامی می باشد. این پایان نامه در پنج فصل تنظیم یافته: فصل اول: تعاریف و کلیّات، شامل: موضوعات و سیر ادب غنایی در ایران، شرح حال و آثار نظامی و میرصوبدار خان تالپور. فصل دوم: بررسی شباهت ها و تفاوت های متن دو اثر. فصل سوم: بررسی عناصر داستانی در این دو منظومه. فصل چهارم: پرداختن به ویژگی های سبکی دو اثر شامل: بررسی ویژگی های زبانی، ادبی، فکری. فصل پنجم: دیگر درون مایه ها، شامل: تلمیحات و اشارات قرآنی، تاریخی، داستانی و دانش ها مانند، نجوم، موسیقی و