ارزیابی کیفیت ترجمه و عینیت نگری در فضای آموزشی؛ مقایسه دو روش ارزیابی کمی: کلی نگر و تحلیل خطاها در درسنجش کیفی ترجمه
چکیده
در حال حاضر روش های ارزشیابی ترجمه فاقد چهارچوب عینی تثبیت شده در حوزه "ارزیابی کبفیت ترجمه" (tqa) می باشند؛ بدین معنا که هر یک برگرفته از چهارچوب نظری متفاوتی هستند و متعاقبا روش های ارزیابی گوناگونی را به این حوزه معرفی می کنند.در حقیقت, تعیین معیارهای ارزیابی با هدف کمک به ارزیاب در مسیر قضاوت صحیح در مورد کیفیت متون ترجمه شده و نمره دهی بر اساس معیار های عینی نه تنها برای مدرسین بلکه دانشجویان امری الزامی است.در این راسثا, کارشناسان ترجمه برآنند تا با ادغام چارچوب های پذیرفته شده ارزشیابی آموزشی,از جمله عینیت گرایی و اعتبار, با مدلهای سنجش کیفیت ترجمه معیارهایی عینی وکارآمد جهت ارزیابی ترجمه ارائه دهند. مطالعه حاضر تحقیقی توصیفی است که طی آن محقق تلاش می کند میزان پایایی (همسانی مشاهدات و یا نمرات حاصله) دو روش رایج ارزیابی کیفیت ترجمه(روش کلی نگر در مقایسه با تجزیه و تحلیل خطاها) را مورد بررسی قرار دهد. نتایج تحقیق نشان می دهد تفاوت معناداری بین عملکرد ارزیابها هنگام استفاده از دو روش سنتی یا کلی نگر و شاخص تحلیل خطاها وجود دارد. همچنین، مشخص شد میزان ضریب پایایی میان-ارزیاب(کرونباخ آلفا) در هنگام استفاده از شاخص تحلیل خطاها بیشتر از هنگام استفاده از روش کلی نگر است. همچنین, ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که مقیاس تحلیل خطاها همبستگی درونی گروه رابه میزان قابل توجهی بالا می برد . لغات کلیدی:ارزشیابی, شاخص نمره دهی, ارزشیابی عینی, پایایی, اعتبار,پرسش های تشریحی, ارزشیابی شخصی, ارزیابی کیفی ترجمه, خطاهای ترجمه ای, تحلیل خطاها, ارزشیابی کلی نگر