بررسی تاریخی گفتمانهای تئاتر در ایران معاصر (1357-1387)
چکیده
تئاتر ایران همیشه از تحولات تئاتر غرب تاثیر پذیرفته است. این شاید تا حدی به این علت باشد که بنا به آراء متفکران حوزه تئاتر درایران، ایران پیش از ورود تئاتر اروپایی دارای تئاتر نبود و تنها گونه هایی از نمایش سنتی در آن اجرا می شد که با تعاریف اروپائیان از هنر تئاتر متناسب نبودند. ورود تجدد به ایران و چالش هایی که در نتیجه تقابل آن با سنت برانگیخته شد، باعث بروز تغییرات بسیاری در تمامی عرصه های اجتماعی و فرهنگی شد. تداوم این مسئله باعث بروز گفتمان های چندی در تمامی حوزه های اندیشه و هنر شد. این گفتمان ها که هر یک درتقابل ، یا همسویی با گفتمان های دیگر به وجود آمدند در سیر تحول خود، هر یک تأثیرات بسیاری را از بستر سیاسی، اجتماعی و فرهنگی موجود پذیرفتند. دراین پژوهش به بررسی تکوین و تحول گفتمان های تئاتر درایران، از منظر مطالعات فرهنگی و در دهه های تاریخی پس از انقلاب می پردازیم. در انجام این پژوهش از روش تحلیل تاریخی گفتمان و روش تبارشناسی استفاده خواهیم کرد و قصد داریم موقعیت پروبلماتیک تئاتر در ایران را از رهگذر تحولات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی نشان دهیم و تأثیرات متقابل این بسترها را بر فضای گفتمانی تئاتر و بالعکس بررسی نماییم. به این مسئله پاسخ خواهیم داد که عواملی چون فضاهای آموزشی، هنرمندان، عوامل نهادی، تحولات بین المللی، چه تأثیرات متقابلی را بر تحول تئاتر در ایران نهاده اند. همچنین درصدد خواهیم بود تأثیرات مثبت و منفی سیاست گذاریهای دولتی، تصمیمات و جهت گیریهای نهادی، سیاست های فرا ملی را بر فضای تئاتر در ایران ارزیابی کنیم.